ماده ۲۹۹ – چنانچه رأی دادگاه راجع به ماهیت دعوا و قاطع آن به طور جزیی یا کلی باشد، حکم، و در غیر این صورت قرار نامیده می‌شود.
ماده ۲۹۹ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی معیار اصلی تفکیک تصمیمات قضایی را بیان می‌کند. هرگاه رأی دادگاه به ماهیت دعوا رسیدگی کرده و آن را به طور کلی یا جزئی خاتمه دهد، «حکم» محسوب می‌شود. اما اگر تصمیم دادگاه صرفاً درباره روند رسیدگی یا مسائل شکلی باشد و به اصل اختلاف نپردازد، آن تصمیم «قرار» نامیده می‌شود. این تفکیک در تعیین قابلیت اعتراض، تجدیدنظر و آثار اجرایی رأی اهمیت اساسی دارد.
