ماده 25: اعتبار صورتحسابها و هزینههای قابل قبول
ماده ۲۵- پس از انقضای مواعد (مهلت ها) مذکور در ماده (۳) این قانون، صورتحساب هایی که در سامانه مؤدیان ثبت نشده باشد، معتبر نبوده و قابل استناد در مراجع دادرسی مالیانی نخواهد بود.
تبصره ۱- ذی حسابان و مدیران مالی دستگاههای اجرائی موضوع ماده (۵) قانون مدیریت خدمات کشوری مکلفند در پذیرش اسناد هزینه ای، مفاد این ماده را رعایت کنند.
تبصره ۲- سازمان مکلف است امکان راستی آزمایی صورتحساب ها را برای خزانه داری کل، دیوان محاسبات و سایر دستگاههای نظارتی فراهم کند.
تبصره ۳- صورتحسابهای مشمولان تبصره (۱) ماده (۲) این قانون از حکم این ماده مستثنی هستند.
تبصره ۴- اشخاص موضوع ماده (۱۲) قانون مالیات بر ارزش افزوده که حجم معاملات آنها کمتر از مبلغ تعیین شده باشد، میتوانند از معافیت موضوع ماده (۱۴ مکرر) استفاده کنند؛ در غیر این صورت مکلف به صدور صورتحساب الکترونیکی هستند.
تبصره ۵- سازمان صرفاً هزینههای دارای صورتحساب الکترونیکی را به عنوان هزینههای قابل قبول مالیاتی میپذیرد. مودیان میتوانند نسبت به مالیات متعلق اعتراض کرده و سازمان موظف به رسیدگی بر اساس مواد (۱۵۶) و (۱۵۷) قانون مالیاتهای مستقیم است.
تبصره ۶- هزینههای مودیانی نظیر عرضهکنندگان کالاهای مستعمل، مشروط به اعلام در کارپوشه قابل پذیرش است. عدم رسیدگی سازمان طبق مواد (۱۵۶) و (۱۵۷) به منزله تایید هزینه است.
تبصره ۷- هزینههایی که مطابق ماده (۵) این قانون امکان صدور صورتحساب ندارند (مثل تسعیر ارز)، با اعلام در کارپوشه پذیرفته میشوند. عدم ثبت درآمدهای مذکور، مشمول حکم ماده (۹) این قانون میشود.



