جدول محتوا
- مقدمه در استاندارد شماره 14
- دامنه کاربرد در استاندارد شماره 14
- دیدگاههای موجود در مورد داراییهای جاری و بدهیهای جاری در استاندارد شماره 14
- محدودیتهای تفکیک اقلام جاری و غیرجاری در استاندارد شماره 14
- داراییهای جاری در استاندارد شماره 14
- بدهیهای جاری در استاندارد شماره 14
- تجدید طبقه بندی داراییها و بدهیها در استاندارد شماره 14
- نحوه ارائه در صورتهای مالی در استاندارد شماره 14
- تاریخ اجرا در استاندارد شماره 14
- مطابقت با استانداردهای بین‌المللی حسابداری در استاندارد شماره 14
مقدمه در استاندارد شماره 14
1 . از جمله اطلاعات مفیدی که می‌تواند در تحلیل وضعیت مالی واحدتجاری برای استفاده‌کنندگان صورتهای مالی مفید واقع شود، ارائـه جداگانه داراییهای جاری و بدهیهای جاری در ترازنامه است. معمولاً به مـازاد داراییهـای جاری بر بدهیهای جاری، ” خالص داراییهـای جـاری“
یا ” سرمایه در گردش“ و به مازاد بدهیهای جاری بر داراییهای جاری ” خالص بدهیهای جاری“ اطلاق می‌شود.
دامنه کاربرد در استاندارد شماره 14
2 . این استاندارد باید برای ارائـه داراییهای جاری و بدهیهای جاری در ترازنامه بکار گرفته شود.
دیدگاههای موجود در مورد داراییهای جاری و بدهیهای جاری در استاندارد شماره 14
3 . از نظر برخی، هدف از طبقه‌بندی داراییها و بدهیها به ” جاری“ و ” غیر جاری“ ، ارائـه معیاری تقریبی از نقدینگی واحد تجاری، یعنی توانایی آن در انجام فعالیتهای روزمره، بدون مواجهه با مشکلات مالی است. برخی دیگر، به این طبقه بندی به عنوان ابزاری برای تشخیص آن حصه از منابع و تعهدات واحد تجاری می‌نگرند که گردش مستمر دارد.
4 . اهداف مزبور تاحدی با یکدیگر ناسازگار است، زیرا در سنجش نقدینگی، ملاک طبقه‌بندی داراییها و بدهیها به جاری یا غیرجاری، امکان نقد شدن و یا تسویه آنها در آینده نزدیک است، ولی معیار تشخیص داراییها و بدهیها به عنوان ” اقلام در گردش“ عمدتاً معطوف به مصرف یا تسویه آنها در راه ایجاد درآمد طی چرخه عملیاتی معمول واحد تجاری است. چرخه عملیاتی یک واحد تجاری، معمولاً متوسط فاصله زمانی بین ” تحصیل موادی که وارد فرایند عملیات می‌شود“ و ” تبدیل نهایی آنها به وجه نقد “ است.
