ماده ۱۹۸ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از قواعد مهم مربوط به بار اثبات در دعاوی حقوقی را بیان می‌کند: اصل بقای حق یا دین.

ماده ۱۹۷ آیین دادرسی مدنی، اصل بنیادین «برائت» را در دعاوی مدنی تثبیت می‌کند؛ بار اثبات بر دوش مدعی است و در صورت ناتوانی وی، سوگند خوانده، مبنای صدور حکم برائت خواهد بود. این اصل، تضمین‌کننده حقوق افراد در برابر ادعاهای اثبات‌نشده است.

ماده ۱۹۶ آیین دادرسی مدنی، اصل تقدم قانون زمان طرح دعوا را بر ادله اثبات وقایع خارجی (مانند نسب یا ضمان قهری) مقرر می‌دارد؛ یعنی اعتبار و نحوه ارائه دلایل، بر اساس قوانین حاکم در لحظه اقامه دعوا تعیین می‌شود، نه قوانین بعدی.

ماده ۱۹۵ آیین دادرسی مدنی، قاعده طلایی “قانون زمان انعقاد” را برای اثبات عقود، ایقاعات و تعهدات حاکم می‌داند؛ بدین معنا که اعتبار و نحوه ارائه ادله اثبات، بر اساس قوانین حاکم در زمان شکل‌گیری قرارداد یا تعهد تعیین می‌گردد، مگر آنکه دلایل از نوع ادله شرعیه فاقد اعتبار در زمان مزبور باشند یا قانون صراحتاً خلاف آن را مقرر کرده باشد.

ماده ۱۹۴ قانون آیین دادرسی مدنی ایران، مبنای حقوقی مفهوم «دلیل» را تعیین می‌کند. این ماده هر امری که توسط اصحاب دعوا برای اثبات ادعا یا دفاع در برابر آن به دادگاه ارائه شود را به عنوان دلیل معتبر شناخته و چارچوب کلی ادله اثبات دعوا را در نظام حقوقی ایران تبیین می‌نماید.