هدر سایت مالیاتی

دسته: آرا دیوان عدالت اداری

آخرین سنگر دفاع از حقوق مودیان! ⚖️ در این بخش، نحوه طرح شکایت در دیوان، آرای وحدت رویه و روند ابطال بخشنامه‌های غیرقانونی سازمان امور مالیاتی را با تحلیل وحید اکبری بررسی کرده‌ایم تا عدالت مالیاتی را به جریان بیندازید. ✨

  • رد خواسته ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی که طی بخشنامه شماره 200/۹۷/121 مورخ ۲۶/۸/۹۷ ابلاغ شده است


    گردش کار

    شاکی: آقای بهمن زبردست

    طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور

    موضوع شکایت و خواسته: ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی که طی بخشنامه شماره ۱۲۱/۹۷/۲۰۰ مورخ ۱۳۹۷/۸/۲۶ ابلاغ شده است.

    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال رای مذکور به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می‌باشد:


    صورتجلسه مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ شورای عالی مالیاتی

    در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ قانون مالیات‌های مستقیم

    نامه شماره ۲۶۰۴/۱۳۰/د مورخ ۱۳۹۷/۶/۴ دادستان محترم انتظامی مالیاتی درباره ابهامات پذیرش ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی به عنوان هزینه قابل قبول در مورد اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از قبل از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ شروع شده است، در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ قانون مالیات‌های مستقیم و به استناد ارجاع رییس کل سازمان امور مالیاتی کشور، در جلسه شورای عالی مالیاتی مطرح گردید.


    شرح ابهام:

    ۱. بر اساس بند ۲۹ الحاقی ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحی مصوب ۱۳۹۴/۰۴/۳۱، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی در شمار هزینه‌های قابل قبول قرار گرفته و حسب مفاد ماده ۲۸۱ قانون، اجرای آن از ابتدای سال ۱۳۹۵ می‌باشد. لذا در خصوص آن دسته از مودیانی که سال مالی آنها قبل از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ است، به نظر می‌رسد به دلیل عدم پیش‌بینی هزینه در مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ (قبل از اصلاحیه)، پذیرش ذخایر یاد شده به عنوان هزینه قابل قبول، موضوعیت نداشته باشد.

    ۲. حسب قسمت اخیر ماده ۲۸۱ قانون مالیات‌های مستقیم، کلیه اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از ۱۳۹۴/۰۱/۰۱ و بعد از آن شروع می‌شود، صرفاً از لحاظ تسلیم اظهارنامه، ترتیب رسیدگی و مقررات ماده ۲۷۲ و نرخ مالیاتی، مشمول احکام اصلاحیه جدید خواهند بود.

    ۳. با ملاحظه موضوعات مشابه و امعان نظر به بندهای (ب) و (ج) بخشنامه شماره ۳۵۴۸۵ مورخ ۱۳۸۱/۶/۱۹ سازمان متبوع درباره اصلاحیه مصوب ۱۳۸۰/۱۱/۲۷ قانون مالیات‌های مستقیم: «اشخاص حقوقی که سال مالی آنها عملکرد سال ۱۳۸۰ (از ۱۳۸۰/۰۱/۰۱ الی ۱۳۸۰/۱۲/۲۹) است، از نظر نرخ مالیاتی و ترتیب رسیدگی تابع مقررات اصلاحیه هستند و از لحاظ سایر احکام تابع مقررات قبل از اصلاحیه. اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از ۱۳۸۱/۰۱/۰۱ الی ۱۳۸۱/۱۲/۲۹ خاتمه می‌یابد، به جز نرخ مالیاتی و ترتیب رسیدگی، از نظر سایر احکام در مورد تعیین درآمد مشمول مالیات از جمله اعمال معافیت‌ها تابع قانون قبل از اصلاحیه خواهند بود. منظور از ترتیب رسیدگی در ماده ۲۳۷ قانون مالیات‌های مستقیم، رعایت مفاد مواد ۲۳۷ الی ۲۴۳ است.»


    نظر شورای عالی مالیاتی

    شورای عالی مالیاتی در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶ و اصلاحات بعدی آن، پس از بررسی و شور، به شرح زیر اعلام نظر می‌نماید:

    • بر مبنای حسابداری تعهدی و اصل تطابق درآمد و هزینه، هزینه‌های مرتبط با هر درآمد باید در همان دوره شناسایی و ثبت گردد.
    • درخصوص هزینه خدمات پس از فروش (گارانتی)، هزینه‌های مرتبط با گارانتی محصولات باید در زمان فروش یا پایان دوره مالی برآورد و ثبت شود.
    • با توجه به مقررات ماده ۱۴۷ قانون مالیات‌های مستقیم و تاریخ اجرای اصلاحیه قانون (از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱)، به موجب حکم ماده ۲۸۱ قانون، ذخیره خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی بابت فروش کالا و خدمات پس از این تاریخ، فارغ از تاریخ شروع سال مالی شخص حقوقی، در اجرای بند ۲۹ ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم با رعایت مقررات، به عنوان هزینه قابل قبول مالیات شناخته می‌شود.

    امضاء کنندگان:

    محمدتقی پاکدامن، محمدتقی رضاییان، سید ناصر ابراهیمی، تاریوردی رایی، رضا جنانی، سعید آسترکی، عباس خیرخواه، حسین بنی صفار، علی نصرتی، غلامحسن کشاورز، غلامعلی طالبی رستمی، محمد حسن زارع، علی اصغر تراب احمدی، حسین نیروبخش، حمید تهذیبی، محمدرضا شایان پور، سید احمد ذبیح نیا، امرالله عابدی، عادل بهرامی، رضا سلطانی، محمدرضا سالارفرد


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    حسب مفاد ماده ۲۸۱ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۹۴، تاریخ اجرای اصلاحیه قانون از سال ۱۳۹۵ است لیکن از حیث تسلیم اظهارنامه، ترتیب رسیدگی و مقررات ماده ۲۷۲ و نرخ مالیات، اشخاص حقیقی و حقوقی مشمول ماده ۹۵ که سال مالی آنها قبل از ۱۳۹۴/۱/۱ شروع می‌شود نیز مشمول این قانون شمرده شده‌اند.

    ولی در این بخشنامه، اداره طرف شکایت، عطف به ماسبق را پذیرفته و مورد حکم قرار داده است که عملاً بر خلاف مفاد قانون است و به طور کلی، تغییرات قانون مالیات‌ها را فارغ از تاریخ شروع سال مالی اعمال کرده است.

    درخواست:

    تقاضای ابطال این مصوبه را دارم.


    پاسخ سازمان امور مالیاتی کشور

    مدیر کل دفتر حقوقی وزارت امور اقتصادی و دارایی به موجب لایحه شماره ۱۶۶۶۷/۲۱۲/د مورخ ۱۳۹۸/۴/۵ توضیح داده است:

    ۱. بر اساس بند ۲۹ الحاقی به ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۹۴، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی با رعایت شرایط ماده ۱۴۸ به عنوان هزینه قابل قبول شناخته شده است.

    ۲. بر اساس ماده ۲۸۱ همین اصلاحیه قانون، کلیه احکام قانون از تاریخ ۱۳۹۵/۱/۱ به بعد نافذ است مگر آنکه در قانون به آن اشاره شده باشد و بعضی موارد از تاریخ ۱۳۹۴/۱/۱ نیز تجویز شده است.

    ۳. بر اساس اصول تطابق هزینه‌ها و درآمدها، چنانچه ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش که از تاریخ لازم‌الاجرا شدن این قانون (ابتدای سال ۱۳۹۵) تحقق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره یا سال مالیاتی با رعایت مقررات مربوطه، قابل پذیرش است.

    نظر مشورتی شورای عالی مالیاتی که در قالب بخشنامه معترض‌عنه بیان شده، ناظر به همین مورد است و مغایر قانون نمی‌باشد.

    درخواست: رد شکایت.


    نظریه تهیه‌کننده گزارش

    مطابق با ماده ۹۵ قانون مالیات‌های مستقیم:

    «صاحبان مشاغل موضوع این فصل موظفند دفاتر یا اسناد و مدارک را که با رعایت اصول و ضوابط مربوط از جمله اصول و ضوابط تنظیم دفاتر تجاری موضوع قانون تجارت درخصوص تجار تنظیم می‌شود، برای تشخیص درآمد مشمول مالیات، نگهداری و اظهارنامه مالیاتی خود را براساس آنها تنظیم کنند.»

    بر اساس بند ۲۴ استاندارد حسابداری شماره ۱ (نحوه ارائه صورت‌های مالی):

    «در مبنای تعهدی، معاملات و سایر رویدادها در زمان وقوع (و نه در زمان دریافت یا پرداخت وجه نقد) شناسایی و در اسناد و مدارک حسابداری ثبت می‌شود و در صورت‌های مالی دوره‌های مربوط انعکاس می‌یابد. بسیاری از هزینه‌ها بر مبنای رابطه مستقیم مخارج تحمل‌شده با درآمدهای تحصیل‌شده در صورت سود و زیان شناسایی می‌شود. در هر صورت کاربرد مفهوم تطابق، شناخت اقلامی را در ترازنامه که با تعریف دارایی‌ها یا بدهی‌ها انطباق ندارد، مجاز نمی‌شمرد.»

    مستنبط از بند فوق است که سود هر دوره تفاوت بین درآمدهای تحصیل شده و هزینه‌های تحمل شده برای درآمد همان دوره است.

    با توجه به مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم، در رسیدگی به پرونده‌های مالیاتی، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش اشخاص حقوقی که از اجرای قانون (۱۳۹۵/۱/۱ به بعد) تحقق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره و سال مالی آن اشخاص، با رعایت مقررات و اصل تطابق هزینه‌ها و درآمد در حساب مالیاتی قابل قبول است.

    بنابراین، مقرره مورد شکایت خلاف قانون و خارج از اختیار نمی‌باشد.


    رأی هیات تخصصی مالیاتی بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، به موجب ماده ۹۵ قانون مالیات‌های مستقیم:

    «صاحبان مشاغل موضوع این فصل موظفند دفاتر و یا اسناد و مدارک حسب مورد را که با رعایت اصول و ضوابط مربوط از جمله اصول و ضوابط مربوط به تنظیم دفاتر تجاری موضوع قانون تجارت درخصوص تجار تنظیم می‌گردد، برای تشخیص درآمد مشمول مالیات نگهداری و اظهارنامه مالیاتی خود را براساس آنها تنظیم کنند.»

    بر اساس بند ۲۴ استاندارد حسابداری شماره ۱ (نحوه ارائه صورت‌های مالی) مقرر گردیده:

    «در مبنای تعهدی، معاملات و سایر رویدادها در زمان وقوع (و نه در زمان دریافت یا پرداخت وجه نقد) شناسایی و در اسناد و مدارک حسابداری ثبت می‌شود و در صورت‌های مالی دوره‌های مربوط انعکاس می‌یابد. بسیاری از هزینه‌ها بر مبنای رابطه مستقیم مخارج تحمل‌شده با درآمدهای تحصیل‌شده در صورت سود و زیان شناسایی می‌شود. در هر صورت، کاربرد مفهوم تطابق شناخت اقلامی را در ترازنامه که با تعریف دارایی‌ها یا بدهی‌ها انطباق ندارد، مجاز نمی‌شمرد.»

    مستنبط از بند فوق است که سود هر دوره تفاوت بین درآمدهای تحصیل شده و هزینه‌های تحمل شده برای درآمد همان دوره است. مقررات مربوط به پذیرش و عدم پذیرش هزینه‌ها در حساب مالیاتی وفق مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم تعیین گردیده است.

    لذا، در رسیدگی به پرونده‌های مذکور، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش اشخاص حقوقی که از تاریخ اجرای قانون مالیات‌های مستقیم (۱۳۹۵/۱/۱ به بعد) تحقق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره و سال مالی، با رعایت مقررات و اصل تطابق هزینه‌ها و درآمد در حساب مالیاتی قابل قبول است.

    بنا به مراتب فوق، مقرره مورد شکایت خلاف قانون و خارج از اختیار نبوده است و به استناد بند «ب» ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رأی به رد شکایت صادر و اعلام می‌شود.

    رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور از سوی ریاست دیوان عدالت اداری و یا ده نفر از قضات دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی که طی بخشنامه شماره 200/۹۷/121 مورخ ۲۶/۸/۹۷ ابلاغ شده است


    ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی


    گردش کار

    شاکی: آقای بهمن زبردست

    طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور

    موضوع شکایت و خواسته: ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی که طی بخشنامه شماره ۱۲۱/۹۷/۲۰۰ مورخ ۱۳۹۷/۰۸/۲۶ ابلاغ شده است.

    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال رای شماره ۱۶-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ هیات عمومی شورای عالی مالیاتی که طی بخشنامه شماره ۱۲۱/۹۷/۲۰۰ مورخ ۱۳۹۷/۰۸/۲۶ ابلاغ شده است به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می‌باشد:


    متن مقرره مورد شکایت (صورتجلسه مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ شورای عالی مالیاتی)

    بسمه تعالی

    صورتجلسه مورخ ۱۳۹۷/۶/۲۰ شورای عالی مالیاتی

    در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ قانون مالیات‌های مستقیم

    نامه شماره ۲۶۰۴/۱۳۰/د مورخ ۱۳۹۷/۶/۴ دادستان محترم انتظامی مالیاتی در خصوص ابهامات مطرح شده راجع به پذیرش ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی به عنوان هزینه قابل قبول در مورد اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از قبل از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ شروع شده است، در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ ق.م.م حسب ارجاع رییس کل محترم سازمان امور مالیاتی کشور در جلسه شورای عالی مالیاتی مطرح گردید.

    شرح ابهام:

    ۱. براساس بند ۲۹ الحاقی ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحی مصوب ۱۳۹۴/۰۴/۳۱، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی در شمار هزینه‌های قابل قبول قرار گرفته و حسب مفاد ماده ۲۸۱ قانون تاریخ مذکور اجرای آن از ابتدای سال ۱۳۹۵ می‌باشد. لذا در خصوص آن دسته از مودیانی که شروع سال مالی آنها قبل از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ می‌باشد، به نظر می‌رسد به دلیل عدم پیش‌بینی هزینه در مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم (قبل از اصلاحیه) پذیرش ذخایر یاد شده به عنوان هزینه قابل قبول موضوعیت نداشته باشد.

    ۲. حسب قسمت اخیر مفاد ماده ۲۸۱ قانون مالیات‌های مستقیم کلیه اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از ۱۳۹۴/۰۱/۰۱ و بعد از آن شروع می‌شود (صرفاً) از لحاظ تسلیم اظهارنامه، ترتیب رسیدگی و مقررات ماده ۲۷۲ قانون فوق و نرخ مالیاتی، مشمول احکام این قانون (اصلاحیه جدید) خواهند بود.

    ۳. با اتخاذ ملاک از موضوعات مشابه و با امعان نظر به مفاد بندهای (ب) و (ج) بخشنامه شماره ۳۵۴۸۵ مورخ ۱۳۸۱/۶/۱۹ سازمان متبوع در ارتباط با اصلاحیه مصوب ۱۳۸۰/۱۱/۲۷ قانون مالیات‌های مستقیم، «اشخاص حقوقی که سال مالی آنها عملکرد سال ۱۳۸۰ (۱۳۸۰/۰۱/۰۱ الی ۱۳۸۰/۱۲/۲۹) است از نظر نرخ مالیاتی و ترتیب رسیدگی تابع مقررات اصلاحیه اخیر و از لحاظ سایر احکام تابع مقررات قبل از اصلاحیه خواهند بود و اشخاص حقوقی که سال مالی آنها از ۱۳۸۱/۰۱/۰۱ الی ۱۳۸۱/۱۲/۲۹ خاتمه می‌یابد به جز نرخ مالیاتی و ترتیب رسیدگی از نظر سایر احکام در مورد تعیین درآمد مشمول مالیات از جمله اعمال معافیت‌ها تابع قانون قبل از اصلاحیه خواهند بود. بدیهی است منظور از ترتیب رسیدگی مقرر در ماده ۲۳۷ قانون مالیات‌های مستقیم یاد شده رعایت مفاد مواد ۲۳۷ الی ۲۴۳ قانون یاد شده می‌باشد.»

    نظریه شورای عالی مالیاتی:

    شورای عالی مالیاتی در اجرای بند ۳ ماده ۲۵۵ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶ و اصلاحات بعدی آن پس از بررسی‌های لازم و شور و تبادل نظر در خصوص موضوعات مطروحه به شرح زیر اعلام نظر می‌نماید:

    بر مبنای حسابداری تعهدی و اصل تطابق درآمد و هزینه می‌بایست هزینه‌های مرتبط با هر درآمد در همان دوره شناسایی درآمد، شناسایی و ثبت گردد. بر همین اساس در خصوص هزینه خدمات پس از فروش (گارانتی) می‌بایست هزینه‌های مرتبط با گارانتی محصولات را در زمان فروش یا در پایان دوره مالی برآورد و ثبت نمود. بنابراین با توجه به مراتب فوق و همچنین مقررات ماده ۱۴۷ قانون مالیات‌های مستقیم و صراحت تاریخ اجرای اصلاحیه قانون مالیات‌های مستقیم (از تاریخ ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ به بعد) به موجب حکم ماده ۲۸۱ قانون مذکور، ذخیره خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی بابت فروش کالا و خدمات پس از ۱۳۹۵/۰۱/۰۱ به بعد فارغ از تاریخ شروع سال مالی شخص حقوقی در اجرای بند ۲۹ ماده ۱۴۸ ق.م.م با رعایت مقررات به عنوان هزینه قابل قبول مالیات خواهد بود.

    امضاء کنندگان:

    محمدتقی پاکدامن- محمدتقی رضاییان- سید ناصر ابراهیمی- تاریوردی رایی- رضا جنانی- سعید آسترکی- عباس خیرخواه- حسین بنی صفار- علی نصرتی- غلامحسن کشاورز- غلامعلی طالبی رستمی- محمد حسن زارع- علی اصغر تراب احمدی- حسین نیروبخش- حمید تهذیبی- محمدرضا شایان پور- سید احمد ذبیح نیا- امرالله عابدی- عادل بهرامی- رضا سلطانی- محمدرضا سالارفرد


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    حسب مفاد ماده ۲۸۱ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۹۴ تاریخ اجرای مفاد اصلاحیه قانون از سال ۱۳۹۵ می‌باشد لیکن از حیث تسلیم اظهارنامه، ترتیب رسیدگی و مقررات ماده ۲۷۲ و نرخ مالیات، اشخاص حقیقی و حقوقی مشمول ماده ۹۵ قانون که سال مالی آنها قبل از ۱۳۹۴/۱/۱ شروع می‌شود نیز مشمول این قانون شمرده شده‌اند لیکن در این بخشنامه اداره طرف شکایت، عطف به ماسبق را پذیرفته و مورد حکم قرار داده است که عملاً بر خلاف مفاد قانون می‌باشد و به طور کلی، تغییرات قانون مالیات‌ها، فارغ از تاریخ شروع سال مالی را اعمال نموده است تقاضای ابطال این مصوبه را دارم.


    پاسخ سازمان امور مالیاتی کشور

    در پاسخ به شکایت مذکور، مدیر کل دفتر حقوقی وزارت امور اقتصادی و دارایی به موجب لایحه شماره ۱۶۶۶۷/۲۱۲/د مورخ ۱۳۹۸/۴/۵ به طور خلاصه توضیح داده است که:

    ۱- بر اساس مفاد بند ۲۹ الحاقی به ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۹۴، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی با رعایت شرایط ماده ۱۴۸ به عنوان هزینه قابل قبول شناخته شده است.

    ۲- بر اساس ماده ۲۸۱ همین اصلاحیه قانون، کلیه احکام قانون از ۱۳۹۵/۱/۱ به بعد نافذ می‌باشد مگر اینکه در قانون به آن اشاره شده باشد و در همین ماده بعضی از موارد از تاریخ ۱۳۹۴/۱/۱ نیز تجویز شده است.

    ۳- بر اساس اصول مربوط به تطابق هزینه‌ها و درآمدها، چنانچه ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش (گارانتی) اشخاص حقوقی که از تاریخ لازم‌الاجرا شدن این قانون (ابتدای سال ۱۳۹۵) تحقق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره یا سال مالیاتی با رعایت مقررات مربوطه، قابل پذیرش و قبول خواهد بود و نظر مشورتی شورای عالی مالیاتی که در قالب بخشنامه معترض‌عنه بیان شده، ناظر به همین مورد است و مغایر قانون نبوده تقاضای رسیدگی و رد شکایت را دارم.


    نظریه تهیه کننده گزارش

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، به موجب ماده ۹۵ قانون مالیات‌های مستقیم: «صاحبان مشاغل موضوع این فصل موظّفند دفاتر و یا اسناد و مدارک حسب مورد را که با رعایت اصول و ضوابط مربوط از جمله اصول و ضوابط مربوط به تنظیم دفاتر تجاری موضوع قانون تجارت در خصوص تجار تنظیم می‌گردد، برای تشخیص درآمد مشمول مالیات، نگهداری و اظهارنامه مالیاتی خود را براساس آنها تنظیم کنند.»

    در همین راستا و براساس بند ۲۴ استاندارد حسابداری شماره ۱ (نحوه ارایه صورتهای مالی) مقرر شده است که: «در مبنای تعهدی، معاملات و سایر رویدادها در زمان وقوع (و نه در زمان دریافت یا پرداخت وجه نقد) شناسایی و در اسناد و مدارک حسابداری ثبت می‌شود و در صورت‌های مالی دوره‌های مربوط انعکاس می‌یابد. بسیاری از هزینه‌ها بر مبنای رابطه مستقیم مخارج تحمل‌شده با درآمدهای تحصیل‌شده در صورت سود و زیان شناسایی می‌شود. در هر صورت، کاربرد مفهوم تطابق، شناخت اقلامی را در ترازنامه که با تعریف دارایی‌ها یا بدهی‌ها انطباق ندارد، مجاز نمی‌شمرد.»

    مستنبط از بند فوق این است که سود هر دوره تفاوت بین درآمدهای تحصیل شده و هزینه‌های تحمل شده برای درآمد همان دوره است و مقررات مربوط به پذیرش و عدم پذیرش هزینه‌های صورت گرفته در حساب مالیاتی وفق مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم تعیین گردیده است، لذا در رسیدگی به پرونده‌های مالیاتی مربوطه، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش اشخاص حقوقی که از تاریخ اجرای قانون مالیات‌های مستقیم (۱۳۹۵/۱/۱ به بعد) تحقّق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره و سال مالی آن اشخاص، با رعایت مقررات مربوطه و با عنایت به اصل تطابق هزینه‌ها و درآمد در حساب مالیاتی قابل قبول خواهد بود. بنا به مراتب فوق، مقرره مورد شکایت خلاف قانون و خارج از اختیار نمی باشد.

    رأی هیات تخصصی مالیاتی بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، به موجب ماده ۹۵ قانون مالیات‌های مستقیم:

    «صاحبان مشاغل موضوع این فصل موظّفند دفاتر و یا اسناد و مدارک حسب مورد را که با رعایت اصول و ضوابط مربوط از جمله اصول و ضوابط مربوط به تنظیم دفاتر تجاری موضوع قانون تجارت در خصوص تجار تنظیم می‌گردد، برای تشخیص درآمد مشمول مالیات، نگهداری و اظهارنامه مالیاتی خود را براساس آنها تنظیم کنند.»

    در همین راستا و براساس بند ۲۴ استاندارد حسابداری شماره ۱ (نحوه ارائه صورت‌های مالی) مقرر شده است که:

    «در مبنای تعهدی، معاملات و سایر رویدادها در زمان وقوع (و نه در زمان دریافت یا پرداخت وجه نقد) شناسایی و در اسناد و مدارک حسابداری ثبت می‌شود و در صورت‌های مالی دوره‌های مربوط انعکاس می‌یابد. بسیاری از هزینه‌ها بر مبنای رابطه مستقیم مخارج تحمل‌شده با درآمدهای تحصیل‌شده در صورت سود و زیان شناسایی می‌شود. در هر صورت، کاربرد مفهوم تطابق، شناخت اقلامی را در ترازنامه که با تعریف دارایی‌ها یا بدهی‌ها انطباق ندارد، مجاز نمی‌شمرد.»

    مستنبط از بند فوق این است که سود هر دوره تفاوت بین درآمدهای تحصیل شده و هزینه‌های تحمل شده برای درآمد همان دوره است و مقررات مربوط به پذیرش و عدم پذیرش هزینه‌های صورت گرفته در حساب مالیاتی وفق مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم تعیین گردیده است.

    لذا در رسیدگی به پرونده‌های مالیاتی مربوطه، ذخیره مربوط به خدمات پس از فروش اشخاص حقوقی که از تاریخ اجرای قانون مالیات‌های مستقیم (۱۳۹۵/۱/۱ به بعد) تحقق می‌یابد، فارغ از تاریخ شروع دوره و سال مالی آن اشخاص، با رعایت مقررات مربوطه و با عنایت به اصل تطابق هزینه‌ها و درآمد در حساب مالیاتی قابل قبول خواهد بود.

    بنا به مراتب فوق، مقرره مورد شکایت خلاف قانون و خارج از اختیار نبوده، لذا به استناد بند «ب» ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲ رأی به رد شکایت صادر و اعلام می‌کند.

    رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور از سوی ریاست دیوان عدالت اداری و یا ده نفر از قضات دیوان عدالت اداری قابل اعتراض است.

  • ابطال بخشنامه های شماره ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ و ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ بانک رفاه کارگران و مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک رفاه کارگران به شماره ابلاغیه ۴۰۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵


    گردش کار

    بسم الله الرحمن الرحیم

    شماره دادنامه: ۹۷۳

    تاریخ دادنامه: ۱۳۹۹/۸/۲۰

    شماره پرونده: ۹۸۰۴۱۹۶

    مرجع رسیدگی : هیات عمومی دیوان عدالت اداری

    شاکی : سازمان بازرسی کل کشور

    موضوع شکایت و خواسته : ابطال بخشنامه های شماره ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ و ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ بانک رفاه کارگران و مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک رفاه کارگران به شماره ابلاغیه ۴۰۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵


    گردش‌کار

    سرپرست معاونت حقوقی و نظارت همگانی سازمان بازرسی کل کشور به موجب شکایت نامه شماره ۲۹۰۱۸۲/۳۰۰-۱۳۹۸/۱۱/۱۹ اعلام کرده است که :

    “احتراماً به استحضار می رساند مصوبات اداره برنامه ریزی و نظارت اعتباری بانک رفاه کارگران از جهت انطباق با قانون در این سازمان مورد بررسی قرار گرفت که توجه آن مقام را به موارد ذیل معطوف می دارد :

    ۱-

    مستند به مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک رفاه و ابلاغیه شماره ۴۰۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵ اداره حوزه مدیریت در تاریخ ۱۳۹۷/۶/۲۵ بخشنامه ای به شماره ۷۴۸۸/۳ را به ادارات امور شعب استانی خود در سراسر کشور ابلاغ کرده که در این بخشنامه میزان حداقل سپرده نقدی قابل دریافت جهت صدور انواع ضمانت نامه‌هـای بانکی از ۱۰% به ۵% کاهش داده است که ایـن بخشنامه خـلاف قانون و خـارج از حـدود اختیارات قانونی بانک رفاه کارگران صادر و ابلاغ شده است.

    زیرا قانونگذار در بند ۶ ماده ۱۴ قانون پولی و بانکی کشور (مصوب ۱۳۵۱/۴/۱۸ و اصلاحات بعدی آن) تعیین نوع و میزان وثایق ضمانت نامه های بانکی را از اختیارات بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران برشمرده و در این راستا بانک مرکزی به استناد مصوبه جلسه ۱۲۳۹ شورای پول و اعتبار دستورالعمل اصلاحی ناظر بر ضمانت نامه های بانکی (ریالی) را طی بخشنامه شماره ۲۵۵۷۵۵/۹۶-۱۳۹۶/۸/۱۴ به شبکه بانکی ابلاغ کرده است.

    مطابق ماده ۱۶ دستورالعمل صدور ضمانت نامه منوط به پرداخت سپرده نقدی حداقل معادل ۱۰ درصد مبلغ ضمانت نامه توسط ضمانت خواه گردیده و صرفاً صدور ضمانت نامه های شرکت در مناقصه و یا مزایده می تواند بدون اخذ سپرده نقدی صورت گیرد.

    در صورتی که بانک رفاه کارگران طی بخشنامه مذکور و برخلاف ماده اخیرالذکر و همچنین بند ۶ ماده ۱۴ قانون پولی و بانکی کشور میزان حداقل سپرده نقدی قابل دریافت جهت صدور انواع ضمانت نامه های بانکی از ۱۰ درصد به ۵ درصد کاهش داده است به عبارت دیگر بانک مذکور بدون رعایت حدود اختیارات قانونی و برخلاف نظر و اراده قانونگذار با صدور و ابلاغ بخشنامه داخلی به واحدهای اجرایی تحت پوشش اقدام به وضع غیرمجاز تعرفه در مورد میزان سپرده نقدی ضمانت نامه های بانکی نموده است.

    ۲-

    با استناد مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک رفاه و ابلاغیه شماره ۳۹۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵ اداره حوزه مدیریت در تاریخ ۱۳۹۷/۶/۱۹ بخشنامه ای به شماره ۷۴۸۰/۳- را به ادارات امور شعب استانی خود در سراسر کشور ابلاغ کرده که در این بخشنامه مقرر شده است، در مورد ضمانت نامه های بانکی صادره به ذینفعی بانک رفاه (به عنوان تمام و یا بخشی از تضامین تسهیلات ریالی/تعهدات) لزومی به اخذ گواهی مالیاتی موضوع تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات های مستقیم نمی باشد که برخلاف قانون و بدون رعایت حدود اختیارات قانونی صادر گردیده است. چراکه :

    اولاً: قانونگذار در تبصره ۱ ماده ۸۶ قانون مالیات های مستقیم (با اصلاحات ۱۳۹۴/۴/۳۱) مقرر کرده است : ضوابط اجرایی این تبصره توسط وزارت امور اقتصادی و دارایی و بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تعیین و ابلاغ شود.

    بر این مبنا اختیار تبیین و ابلاغ ضوابط اجرایی تبصره مذکور بر عهده دستگاه های اجرایی یاد شده بوده و بانکها (اعم از دولتی، نیمه دولتی و خصوصی) راساً اجازه تعیین، تبیین و یا تغییر در این ضوابط اجرایی را ندارند. بنابراین اقدام بانک رفاه کارگران در معاف نمودن ضمانت نامه های صادره به ذینفعی آن بانک از اخذ گواهی مالیاتی موضوع ضوابط اجرایی تبصره مذکور وجهه قانونی ندارد.

    ثانیاً : بر اساس مواد ۱، ۲ و ۵ ضوابط اجرایی تبصره مذکور (موضوع ابلاغیه های شماره های ۷۷۹۶۹/۹۱-۱۳۹۱/۳/۲۸ و ۳۲۵۱۷۶/۹۵-۱۳۹۵/۱۰/۱۳ بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران) شعب بانک ها و از جمله شعب بانک رفاه کارگران در سراسر کشور موظف می باشند، قبل از ایجاد تعهد مانند گشایش اعتبارات اسنادی یا صدور ضمانت نامه و یا پرداخت تسهیلات به اشخاص حقیقی و حقوقی مشمول، نسبت به اخذ گواهی مالیاتی موضوع این ضوابط (گواهی دایر با معافیت و یا عدم وجود بدهی مالیاتی قطعی شده) از سازمان امور مالیاتی (اداره امور مالیاتی مربوط) اقدام نمایند.

    از این رو اقدام بانک رفاه کارگران در منع شعب از اخذ گواهی مالیاتی موصوف، خلاف تبصره صدرالذکر و ضوابط اجرایی ابلاغی از ناحیه بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران و بدون رعایت حدود اختیارات قانونی صورت گرفته است.

    بنا به مراتب بخشنامه های شماره ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ و شماره ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ بانک رفاه کارگران و مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک در مورد مفاد بخشنامه های مذکور مغایر با قوانین یاد شده و خارج از حدود اختیارات قانونی مرجع مذکور تشخیص و ابطال آنها (به صورت فوق العاده و خارج از نوبت) در هیات عمومی دیوان مورد درخواست می باشد.

    مزید امتنان است دستور فرمایید از نتیجه اقدام و تصمیم متخذه این سازمان را مطلع نمایند.”


    متن مقرره های مورد اعتراض

    بخشنامه شماره ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ بانک رفاه کارگران

    «با سلام : احتراماً در راستای اجرای بهینه و فراگیر بخشنامه ۸۰۴/۱-۱۳۹۷/۵/۲۲ (با موضوع امکان صدور ضمانت نامه ریالی با ذینفعی بانک به عنوان تمام یا بخشی از تضامین تسهیلات ریالی/تعهدات ریالی) و با توجه به استفسار به عمل آمده از سوی برخی واحدهای اجرایی پیرامون موضوع گواهی موضوع تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات های مستقیم و درخواست عدم اخذ گواهی مذکور به دلایلی همانند اینکه ذینفع ضمانت نامه مذکور بانک بوده و همچنین نظر به اینکه عملاً ضمانت نامه صادره مذکور در قبال ۱۰۰% وجه نقد و به عنوان بخشی از مدارک و مستندات پرونده متقاضی تسهیلات/تعهدات می باشد (به عنوان تضمین تمام و یا بخشی از وثایق تسهیلات/تعهدات مشتریان بانک)، به استحضار می رساند :

    به منظور تسهیل در به کارگیری ابزار یاد شده و شفاف سازی موضوع و با استناد به ابلاغیه شماره ۳۹۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵ (موضوع تصویب نامه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک)، جهت صدور ضمانت نامه ریالی با ذینفعی بانک به عنوان تمام یا بخشی از تضامین تسهیلات ریالی/تعهدات ریالی موضوع بخشنامه شماره ۸۰۴/۱-۱۳۹۷/۵/۲۲، نظر به اینکه ضمانت نامه موصوف به عنوان بخشی از مدارک و مستندات پرونده تسهیلات/تعهدات مشتری می باشد، لذا صرفاً بابت ضمانت نامه مذکور لزومی به اخذ گواهی موضوع تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات های مستقیم نبوده، لیکن بابت تسهیلات/تعهدات مرتبط با موضوع، اخذ گواهی مذکور کما فی‌السابق در چارچوب ضوابط و مقررات جاری بانک الزامی می باشد.»

    در خاتمه شایان ذکر است سایر شرایط در مفاد بخشنامه فوق الذکر کماکان به قوت خود باقی است.

    – اداره برنامه ریزی و نظارت اعتباری

    بخشنامه شماره ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ بانک رفاه کارگران

    «با سلام و احترام؛ با عنایت به درخواست های واصله مبنی بر تفویض اختیار کاهش درصد سپرده نقدی (حداقل ۱۰% فعلی) جهت صدور انواع ضمانت نامه بانکی (به جز ضمانت نامه شرکت در مناقصه و مزایده، تعهد پرداخت و متفرقـه با ماهیت تعهد پرداخت) با امعان نظر به عملکرد سایر بانک ها در ایـن خصوص و درخـواست های مکرر مدیریت های امور شعب استان ها پیرامون این موضوع و با هدف افزایش سهم بازار و تثبیت جایگاه بانک بین رقبا و بهره مندی از ظرفیت های موجود در این خصوص و به تبع آن ارتقای درآمدهای غیر مشاع بانک از محل شاخص مزبور، به استناد ابلاغیه شماره ۴۰۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵ (موضوع تصویب نامه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک)، با تفویض اختیار یاد شده به شرح ذیل موافقت به عمل آمد:

    کاهش سپرده نقدی جهت صدور انواع ضمانت نامه های بانکی (به جز ضمانت نامه های شرکت در مناقصه، مزایده، تعهد پرداخت و متفرقه با ماهیت تعهد پرداخت) از حداقل ۱۰% به حداقل ۵% با لحاظ موارد زیر:

    ۱. هزینه – فایده

    ۱-۱. رویکرد جذب/حفظ منابع ترجیحاً ارزان قیمت، براین اساس نوع حساب و میانگین حساب متقاضی به طور ویژه در بررسی هزینه–فایده مد نظر قرار گیرد.

    ۱-۲. تمرکز فعالیت های اعتباری و به ویژه ضمانت نامه و گشایش اعتبار اسنادی نزد بانک و توجه به میزان درآمد بانک از محل فعالیت های اعتباری متقاضی

    ۲. اعتبارسنجی دقیق مشتری و احراز اهلیت اعتباری متقاضی

    ۳. مشروط به عدم بهره‌مندی از تخفیف کارمزد بابت صدور ضمانت‌نامه مربوطه

    با رعایت سایر قوانین و مقررات جاری بانک به رکن اعتباری مدیریت شعب استان‌ها/شعب مستقل تفویض می‌گردد (با رعایت حدود اختیارات تفویضی وفق مفاد سیاست‌های اعتباری بانک) و بابت مابقی وثایق ارزنده و سهل‌الوصول (ترجیحاً وثایق گروه نقد) اخذ گردد.

    بدین منظور واحدهای اجرایی می‌بایست پس از اتمام فرآیند تشکیل پرونده و قبل از صدور ضمانت‌نامه در سامانه سما، نسبت به اعلام کتبی موضوع، ضمن ارسال یک نسخه از تصویر مصوبه صادره/تفاهم‌نامه منعقده به این اداره به منظور اعمال تغییرات لازم در سامانه سما جهت امکان‌پذیر گردیدن صدور ضمانت‌نامه مربوطه اقدام نمایند.

    در خاتمه شایان ذکر است که با عنایت به اهمیت موضوع، مسئولیت نظارت بر حسن اجرای مفاد اطلاعیه حاضر به عهده مسئولین واحدهای ذیربط می‌باشد.

    – اداره برنامه‌ریزی و نظارت اعتباری


    مصوبه مورخ ۱۳۹۷/۶/۱۳ هیات مدیره بانک رفاه کارگران

    شماره ابلاغیه: ۴۰۳/۹۷/۵-۱۳۹۷/۶/۱۵

    «در پرونده موجود نمی‌باشد.»


    پاسخ اداره دعاوی بانک رفاه کارگران به شکایت سازمان بازرسی کل کشور

    شماره لایحه: ۱۶۶۱۹/۹۹/۶۰ – تاریخ: ۱۳۹۹/۱/۱۹

    «با سلام و احترام؛

    عطف به کلاسه پرونده ۹۸۰۴۱۹۶ در خصوص دعوای سازمان بازرسی کل کشور به طرفیت این بانک به خواسته ابطال اطلاعیه‌های داخلی بانک به شماره‌های ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ و ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ خاطر عالی را مستحضر می‌دارد:

    اولاً:

    به استناد مصوبه مجمع عمومی فوق‌العاده بانک رفاه کارگران (تاریخ ۱۳۸۹/۱۲/۲۱) و تصویب اساسنامه جدید بانک در مورخ ۱۳۹۰/۷/۲ توسط شورای پول و اعتبار، بانک رفاه کارگران از ردیف بانک‌های دولتی خارج و به بانک خصوصی تغییر شخصیت حقوقی داده است و مشخصاً به نحو خصوصی اداره می‌گردد. آگهی تغییرات نیز در تاریخ ۱۳۹۱/۳/۲۰ در اداره ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری تهران ثبت و در روزنامه رسمی کشور منتشر شده است.

    بنابراین با عنایت به مراتب فوق و به استناد بند ۱ ماده ۱۲ قانون دیوان عدالت اداری، رسیدگی به موضوع‌های معنون فوق خارج از صلاحیت آن مرجع می‌باشد.

    ثانیاً:

    در خصوص خواسته ابطال اطلاعیه شماره ۷۴۸۸/۳-۱۳۹۷/۶/۲۵ با موضوع «تفویض اختیار کاهش درصد سپرده نقدی ضمانت‌نامه»، خاطر نشان می‌سازد:

    مراتب لغو اطلاعیه موصوف به موجب بخشنامه شماره ۸۶۵/۱-۱۳۹۸/۱۲/۳ مشعر بر «کان‌لم‌یکن نمودن تفویض اختیار کاهش درصد سپرده نقدی ضمانت‌نامه» به کلیه واحدهای بانک ابلاغ گردیده است؛ لذا دعوی مزبور سالبه به انتفاع موضوع می‌باشد.

    ثالثاً:

    در ارتباط با اطلاعیه شماره ۷۴۸۰/۳-۱۳۹۷/۶/۱۹ با موضوع شفاف‌سازی موضوع اخذ گواهی موضوع تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم بابت صدور ضمانت‌نامه ریالی با ذینفعی بانک،

    به استحضار می‌رساند:

    با عنایت به استعلام صورت‌گرفته از بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در راستای بند (ب) ماده ۱۱ قانون پولی و بانکی کشور و به موجب فراز پایانی نامه شماره ۷۳۸۵۱/۹۸-۱۳۹۸/۳/۵ اداره مطالعات و مقررات بانکی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران (تصویر پیوست)، رعایت ضوابط اجرایی تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم هنگام صدور ضمانت‌نامه بانکی به عنوان وثیقه بابت تضمین ارائه پروانه ترخیص قطعی کالا در راستای تبصره ۴ بند (ی) بخش اول مجموعه مقررات ارزی در صورت ارائه به بانکی دیگر الزامی اعلام گردیده است.

    زیرا در زمانی که بانک در مقام دریافت‌کننده تعهد موضوع تبصره ۴ بند (ی) بخش اول مقررات ارزی می‌باشد، عملاً رعایت ضوابط اجرایی تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم فاقد موضوعیت است، چرا که با ارائه تعهدنامه مزبور، مشتری در قبال بانک متعهد بوده و بانک خدمتی بانکی که متضمن ایجاد تعهد در قبال مشتری باشد ارائه نمی‌کند.

    بنابراین، اطلاعیه صادره از این بانک واجد محمل قانونی بوده و ادعای سازمان بازرسی کل کشور غیرقابل استماع می‌باشد.

    علی‌ای‌حال با عنایت به مراتب مرقوم، تقاضای رسیدگی شایسته و صدور حکم مقتضی مورد استدعاست.


    مستند مرتبط – اداره برنامه‌ریزی و نظارت اعتباری بانک رفاه کارگران

    با سلام –

    احتراماً بازگشت به نامه شماره ۶۶۲۹۰/۹۸/۶۰-۱۳۹۸/۱/۲۶ موضوع درخواست اعلام نظر در خصوص الزام به رعایت ضوابط اجرایی تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم در ارتباط با تعهدات موضوع تبصره ۴ بند (ی) بخش اول مجموعه مقررات ارزی به استحضار می‌رساند:

    وفق تبصره ۴ بند (ی) بخش اول مجموعه مقررات ارزی، لازم است آن بانک بابت تضمین ارائه پروانه ترخیص قطعی کالا در زمان گشایش اعتبار / ثبت سفارش برات اسنادی / انجام حواله نسبت به اخذ وثایق کافی معادل ۱۵% وجه اعتبار یا ثبت سفارش برات اسنادی و ۳۵% وجه حواله ارزی به ریال اقدام نماید.

    همچنین بانک باید تعهدی از متقاضی اخذ نماید که در آن متقاضی متعهد گردد در صورت عدم ایفای تعهد، معادل ریالی درصدهای فوق‌الذکر را به‌عنوان وجه التزام پرداخت نماید و در غیر این صورت بانک عامل مجاز به تبدیل وثایق مأخوذه بابت وجه التزام خواهد بود.

    بنابراین چنانچه ابهام آن بانک در مقام دریافت‌کننده تعهد موضوع تبصره ۴ بند (ی) بخش اول مجموعه مقررات ارزی باشد، رعایت ضوابط اجرایی تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم فاقد موضوعیت است، چرا که در این حالت بانک خدمت بانکی متضمن ایجاد تعهد در قبال مشتری ارائه نمی‌کند.

    لیکن چنانچه ابهام آن بانک ناظر بر صدور ضمانت‌نامه بانکی برای مشتری جهت ارائه به بانکی دیگر به عنوان وثیقه بابت تضمین ارائه پروانه ترخیص قطعی کالا باشد، بدیهی است که با عنایت به اینکه صدور ضمانت‌نامه بانکی جزء تعهدات بانکی محسوب می‌شود، رعایت ضوابط اجرایی تبصره ۱ ماده ۱۸۶ قانون مالیات‌های مستقیم هنگام صدور ضمانت‌نامه بانکی الزامی می‌باشد.

    – اداره مطالعات و مقررات بانکی


    جلسه و رأی هیات عمومی دیوان عدالت اداری

    هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ ۱۳۹۹/۸/۲۰ با حضور رییس و معاونین دیوان عدالت اداری و روساء و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی، با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رأی مبادرت کرده است.

    رأی هیات عمومی دیوان عدالت اداری

    مطابق بند ۱ ماده ۱۲ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲ رسیدگی به شکایات، تظلّمات و اعتراضات اشخاص حقیقی یا حقوقی از آیین‌نامه‌ها و سایر نظامات و مقررات دولتی و شهرداری‌ها و موسسات عمومی غیردولتی در مواردی که مقررات مذکور به علت مغایرت با شرع یا قانون، یا عدم صلاحیت مرجع مربوط، یا تجاوز و یا سوء استفاده از اختیارات، یا تخلف در اجرای قوانین و مقررات، یا خودداری از انجام وظایف که موجب تضییع حقوق اشخاص می‌شود، از جمله صلاحیت‌ها و وظایف هیات عمومی دیوان عدالت اداری است.

    نظر به اینکه براساس مصوبه مجمع عمومی فوق‌العاده بانک رفاه در تاریخ ۱۳۸۹/۱۲/۲۱ و تصویب اساسنامه جدید این بانک در تاریخ ۱۳۹۰/۷/۲۶ توسط شورای پول و اعتبار و افزایش سرمایه و همچنین مجوز سازمان خصوصی‌سازی، بانک رفاه از ردیف بانک‌های دولتی خارج و به بانک خصوصی تغییر وضعیت یافته است و آگهی تغییرات این بانک نیز در تاریخ ۱۳۹۱/۳/۲۰ در اداره ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری تهران ثبت شده و در شماره ۱۹۶۰۴ روزنامه رسمی به تاریخ ۱۳۹۱/۴/۵ آگهی شده است.

    بنابراین بانک رفاه از مصادیق واحدهای دولتی، شهرداری‌ها و موسسات عمومی غیردولتی که مقررات صادره از سوی آنها در هیات عمومی دیوان عدالت اداری قابل شکایت باشد، محسوب نمی‌شود و بر مبنای دلایل فوق که در دادنامه شماره ۴۰۳-۱۳۹۹/۴/۳ هیات عمومی دیوان عدالت اداری مورد تأکید قرار گرفته، رسیدگی به خواسته ابطال مقررات صادر شده از سوی بانک رفاه در هیات عمومی دیوان عدالت اداری قابل طرح و رسیدگی نیست.

    امضاء

    محمدکاظم بهرامی

    رییس هیات عمومی دیوان عدالت اداری

  • رد خواسته ابطال ماده ۱۲ آیین نامه اجرایی ماده ۳۴ قانون مالیات های مستقیم موضوع تصویب نامه شماره ۳۸۶۹/ت/۵۲۸۸۵هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۵/۰۱/۲۱


    گردش کار

    شـاکــی : سازمان بازرسی کل کشور

    طرف شکایت : هیات وزیران

    مـوضـوع شکایت و خواسته : ابطال ماده ۱۲ آیین نامه اجرایی ماده ۳۴ قانون مالیات های مستقیم موضوع تصویب نامه شماره ۳۸۶۹/ت/۵۲۸۸۵هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۵/۰۱/۲۱

    شاکی دادخواستی به طرفیت هیات وزیران به خواسته ابطال ماده ۱۲ آیین نامه اجرایی ماده ۳۴ قانون مالیات های مستقیم موضوع تصویب نامه شماره ۳۸۶۹/ت/۵۲۸۸۵هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۵/۰۱/۲۱ به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می باشد :


    ماده ۱۲ آیین نامه اجرایی ماده ۳۴ قانون مالیات های مستقیم

    موضوع تصویب نامه شماره ۳۸۶۹/ت/۵۲۸۸۵هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۵/۰۱/۲۱

    «ماده ۱۲سپرده‏ها و سودهای متعلق متوفی نزد بانک‏ها و اشخاص موضوع تبصره ماده (۱۴۵) قانون، به نرخ بند (۱) ماده (۱۷) قانون و سپرده‏ها و سودهای متعلق متوفی نزد سایر اشخاص به نرخ مذکور در بند (۳) ماده (۱۷) قانون تحت عنوان سایر اموال و دارایی مشمول مالیات است.»


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    ۱- بر اساس اصل (۵۱) قانون اساسی هیچ نوع مالیاتی وضع نمی شود، مگر به موجب قانون. از سوی دیگر با توجه به این که در متن بند (۱) ماده (۱۷) قانون مالیاتهای مستقیم مصوب ۱۳۹۴/۰۴/۳۱، به صراحت نرخ مالیات بر ارث برای سپرده های بانکی، اوراق مشارکت و سایر اوراق بهادار (به استثنای سهام و سهم الشرکه و حق تقدم آنها) و سودهای متعلق به آنها و همچنین سود سهام و سهم الشرکه، سه درصد عنوان شده است، بنابراین اوراق بهادار مشمول بند ۱ ماده ۱۷ قانون مالیاتهای مستقیم بوده و ماده ۱۲ آیین نامه مورد بحث که اقدام به محدود نمودن بند یاد شده نموده است و بخشی از اوراق بهادار را شامل ۱۰٪ پرداخت مالیات بند ۳ ماده ۱۷ قانون مالیات های مستقیم دانسته است، مغایر با قانون مذکور و خارج از حدود اختیارات واضع تشخیص و ابطال آن (به صورت فوق العاده و خارج از نوبت) در هیات عمومی دیوان مورد درخواست می باشد.


    پاسخ معاون امور حقوقی دولت

    در پاسخ به شکایت مذکور، معاون امور حقوقی دولت، به موجب لایحه شماره ۴۲۵۳۲م/۹۸ مورخ ۱۳۹۸/۱۲/۱۹ اعلام نموده است که :

    ۱- ماده (۱۲) آیین نامه مورد شکایت دارای دو بخش است؛ در بخش نخست «سپرده ها و سودهای متعلق متوفی نزد بانکها و اشخاص موضوع تبصره ماده (۱۴۵) قانون مالیاتهای مستقیم» مشمول مالیات به نرخ بند (۱) ماده (۱۷) قانون اعلام شده است که این بخش در انطباق کامل با قانون مالیاتهای مستقیم بوده و مغایرت آن با قانون فاقد موضوعیت است.

    در بخش دوم ماده (۱۲) آیین نامه، «سپرده ها و سودهای متعلق متوفی نزد سایر اشخاص» به نرخ مذکور در بند (۳) ماده (۱۷) قانون، مشمول مالیات اعلام شده است. بخش دوم ماده (۱۲) آیین نامه که «سپرده ها و سودها نزد سایر اشخاص» را مشمول بند (۱) ماده (۱۷) و در شمار سپرده های بانکی ندانسته است، کاملا مبتنی بر حکم قانونگذار، مندرج در تبصره ماده (۱۴۵) قانون مالیاتهای مستقیم بوده که به موجب آن مقرر شده است.

    (تبصره ماده ۱۴۵)

    در مواردی که در قانون مالیات های مستقیم به بانک ها اشاره می شود، امتیازات، تسهیلات، ترجیحات و تکالیف ذکر شده شامل موسسات اعتباری غیربانکی که به موجب قانون یا با مجوز بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تاسیس شده اند یا می شوند، نیز خواهد شد.

    بنابراین در موضوع خاص مالیات، ملاک تشخیص وجوه بانکی از غیر بانکی، اعتبار قانونی و مجوز قانونی است که بانک یا موسسه نگهدارنده وجوه، حایز آن است. در نتیجه وجوهی که نزد سایر اشخاص خارج از دایره مقرر در تبصره ماده (۱۴۵) قانون مالیاتهای مستقیم سپرده شده باشند به هیچ وجه نمی تواند مصداق «سپرده های بانکی و سودهای متعلق به آنها» به شمار رود.

    بر همین اساس هیات وزیران با استفاده از تعریف قانونی یاد شده، صرفا سپرده های بانکی و سودهای متعلق به آنها که نزد بانکها و موسسات اعتباری موضوع تبصره (۱۴۵) سپرده شده باشند را مشمول مالیات مندرج در بند (۱) ماده (۱۷) قانون اعلام نموده و سایر سپرده ها نزد سایر اشخاص را که از تعریف قانونی مزبور خروج موضوعی داشته اند را مشمول بند (۳) ماده (۱۷) اعلام نموده که این حکم در واقع تبیین حکم قانونگذار بوده و متضمن وضع قاعده جدیدی نیست و مصوبه مورد شکایت نیز مبتنی بر همین تعریف، تنظیم و به تصویب رسیده است، بنابراین در انطباق کامل با اراده قانونگذار قرار دارد.


    نظریه تهیه کننده گزارش

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، به موجب تبصره ماده ۱۴۵ قانون مالیاتهای مستقیم :

    «در مواردی که در قانون مالیاتهای مستقیم به بانکها اشاره می‌شود، امتیازات، تسهیلات، ترجیحات و تکالیف ذکر شده شامل موسسات اعتباری غیربانکی که به موجب قانون یا با مجوز بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تاسیس شده‌اند یا می‌شوند، صندوق ضمانت سرمایه‌گذاری صنایع کوچک، صندوق حمایت از تحقیقات و توسعه صنایع الکترونیک، صنایع دریایی و بیمه سرمایه‌گذاری فعالیتهای معدنی و صندوق حمایت از توسعه سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی نیز خواهد شد.»

    نظر به اینکه برمبنای تبصره قانونی مذکور، جز درخصوص وجوه بانکها و موسسات اعتباری غیربانکیِ تاسیس شده به موجب قانون یا مجوز بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، سایر وجوه مشمول عنوان «سپرده‌های بانکی» نمی‌باشند، لذا مبنایی برای شمول حکم مقرر در بند ۱ ماده ۱۷ قانون مالیاتهای مستقیم نسبت به آنها وجود ندارد و حکم مقرر در ماده ۱۲ آیین‌نامه اجرایی ماده ۳۴ اصلاحی قانون مالیاتهای مستقیم که مقرر نموده است که سپرده‌ها و سودهای متعلّق متوفی نزد سایر اشخاص مشمول مالیات به نرخ مذکور در بند ۳ ماده ۱۷ قانون مالیاتهای مستقیم می‌باشد، خلاف قانون و خارج از اختیار نمی باشد.


    رأی هیات تخصصی مالیاتی بانکی

    رای هیات تخصصی مالیاتی بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، به موجب تبصره ماده ۱۴۵ قانون مالیاتهای مستقیم :

    «در مواردی که در قانون مالیاتهای مستقیم به بانکها اشاره می‌شود، امتیازات، تسهیلات، ترجیحات و تکالیف ذکر شده شامل موسسات اعتباری غیربانکی که به موجب قانون یا با مجوز بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تاسیس شده‌اند یا می‌شوند، صندوق ضمانت سرمایه‌گذاری صنایع کوچک، صندوق حمایت از تحقیقات و توسعه صنایع الکترونیک، صنایع دریایی و بیمه سرمایه‌گذاری فعالیتهای معدنی و صندوق حمایت از توسعه سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی نیز خواهد شد.»

    نظر به اینکه برمبنای تبصره قانونی مذکور، جز درخصوص وجوه بانکها و موسسات اعتباری غیربانکیِ تاسیس شده به موجب قانون یا مجوز بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، سایر وجوه مشمول عنوان «سپرده‌های بانکی» نمی‌باشند، لذا مبنایی برای شمول حکم مقرر در بند ۱ ماده ۱۷ قانون مالیاتهای مستقیم نسبت به آنها وجود ندارد و حکم مقرر در ماده ۱۲ آیین‌نامه اجرایی ماده ۳۴ اصلاحی قانون مالیاتهای مستقیم که مقرر نموده است که سپرده‌ها و سودهای متعلّق متوفی نزد سایر اشخاص مشمول مالیات به نرخ مذکور در بند ۳ ماده ۱۷ قانون مالیاتهای مستقیم می‌باشد، خلاف قانون و خارج از اختیار نبوده، لذا به استناد بند (ب) ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رای به رد شکایت صادر و اعلام می‌کند.

    رای صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور، از سوی ریاست ارزشمند دیوان عدالت اداری و یا ده نفر از قضات گرانقدر دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال فرازی از رای اکثریت شورای عالی مالیاتی به شماره ۲۴-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۶/۶/۱۹ در قالب بخشنامه شماره 230/۹۶/93 مورخ ۱۳۹۶/۶/۲۶


    گردش کار

    شـاکــی : آقای بهمن زبردست

    طرف شکایت : سازمان امور مالیاتی کشور

    مـوضـوع شـکـایت و خـواستـه : ابطال فرازی از رای اکثریت شورای عالی مالیاتی به شماره ۲۴-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۶/۶/۱۹ در قالب بخشنامه شماره ۹۳/۹۶/۲۳۰ مورخ ۱۳۹۶/۶/۲۶

    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال فرازی از رای اکثریت شورای عالی مالیاتی به شماره ۲۴-۲۰۱ مورخ ۱۳۹۶/۶/۱۹ در قالب بخشنامه شماره ۹۳/۹۶/۲۳۰ مورخ ۱۳۹۶/۶/۲۶ به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می باشد :


    رای اکثریت هیات عمومی شورای عالی مالیاتی

    «با عنایت به حذف ماده ۱۲۹ قانون مالیاتهای مستقیم و مفاد بند ۴ بخشنامه شماره ۱۶۶۳۵ مورخ ۱۳۸۷/۲/۲۹ رییس کل محترم وقت سازمان امور مالیاتی کشور و با عنایت به حکم تبصره ۲ ماده ۱۰۱ قانون مالیاتهای مستقیم اصلاحیه مورخ ۱۳۹۴/۴/۳۱ نظریه مطرح شده در بند یک ابهام مجری خواهد بود. »


    نظریه بند ۱ ابهام

    « از آنجا که در صدر ماده ۵۳ قانون مزبور ، از عبارت کل مال الاجاره نسبت به مورد (واحد) اجاره ، مورد اجاره استفاده شده است ، مالیات بر درآمد هر واحد می بایست به طور جداگانه محاسبه گردد. »

    این رای در قالب بخشنامه یاد شده ابلاغ شده است.


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    ماده ۱۲۹ قانون مالیاتهای مستقیم صرفاً در خصوص تکلیف اشخاص حقیقی در یک سال مالیاتی است که شخصی جمع درآمدهای خود را از منابع مختلف به دست آورد و حذف آن نمی تواند به عنوان یک دلیل برای اکثریت هیات عمومی شورای عالی مالیاتی محسوب گردد و مفاد نظریه اکثریت که معتقد است برای هر واحد اجاره یک درآمد مستقل محسوب شود خلاف مقررات است و تقاضای ابطال آن را دارم.


    پاسخ سازمان امور مالیاتی کشور

    در پاسخ به شکایت مذکور ، مدیر کل دفتر حقوقی سازمان امور مالیاتی کشور به موجب لایحه شماره ۳۳۲۳۳/۲۱۲/د مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۰۹ به طور خلاصه توضیح داده است که :

    ۱- قانونگذار در ماده ۵۳ قانون از عبارت کل مال الاجاره اعم از نقدی و غیر نقدی نسبت به مورد اجاره استفاده نموده است که پس از کسر ۲۵% استهلاک ، مالیات آن محاسبه می شود.

    ۲- استناد اکثریت به تبصره ۲ ماده ۱۰۱ قانون مالیاتهای مستقیم از باب مفهوم مخالف این تبصره می باشد و چون استقرار این تبصره در باب مالیات بر درآمد مشاغل نافی درآمد از سایر موارد از جمله اجاره می باشد و در اجاره می بایست جداگانه محاسبه گردد. تقاضای رد شکایت را دارم.


    نظریه تهیه کننده گزارش

    با لحاظ مفاد ماده ۵۳ از قانون مالیاتهای مستقیم و اینکه در تبصره آن هر واحد اجاره یک مستقل محسوب شده است معتقدم نظریه اکثریت هیات عمومی شورای عالی مالیاتی در وضعیت فعلی با قوانین منطبق بوده و قابلیت ابطال ندارد.


    رأی هیات تخصصی مالیاتی بانکی

    رای هیات تخصصی مالیاتی بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده، بر اساس ماده ۵۳ قانون مالیاتهای مستقیم مقرر شده است :

    «درآمد مشمول مالیات املاکی که به اجاره واگذار می گردد عبارت است از کل مال الاجاره ، اعم از نقدی و غیر نقدی ، پس از کسر بیست و پنج درصد بابت هزینه ها و استهلاکات و تعهدات مالک نسبت به مورد اجاره.»

    بنا به مراتب فوق و با عنایت به اینکه حکم قانونی مذکور دلالت بر آن دارد که در محاسبه مالیات بر درآمد اجاره می بایست کل اجاره های یک فرد به عنوان یک مودی مبنای محاسبه مالیات بر درآمد اجاره واقع گردد ، لذا مقررات مورد شکایت که متضمن بیان این حکم است ، خلاف قانون و خارج از اختیار نمی باشد ، لذا به استناد بند (ب) ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رای به رد شکایت صادر و اعلام می‌کند.

    رای صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور، از سوی ریاست ارزشمند دیوان عدالت اداری و یا ده نفر از قضات گرانقدر دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال بخشنامه شماره 267/7109/د مدیرکل دفتر فنی و اعتراضات مودیان سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۶/۱۱/۰۹


    گردش کار

    شاکی: شرکت سولیکو کاله با وکالت امین مراقی

    طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور

    موضوع شکایت و خواسته: ابطال بخشنامه شماره ۷۱۰۹/۲۶۷/د مدیرکل دفتر فنی و اعتراضات مودیان سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۶/۱۱/۰۹

    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال بخشنامه شماره ۷۱۰۹/۲۶۷/د مدیرکل دفتر فنی و اعتراضات مودیان سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۶/۱۱/۰۹ به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می‌باشد:


    بخشنامه شماره ۷۱۰۹/۲۶۷/د مدیرکل دفتر فنی و اعتراضات مودیان سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۶/۱۱/۰۹

    «جناب آقای حمزه ای

    مدیرکل محترم امور مالیاتی استان مازندران

    بازگشت به نامه شماره ۲۲۴۰۵/۱۱۱/د مورخ ۱۳۹۶/۰۵/۰۴ به اطلاع می‌رساند:

    به موجب بند (۴) ماده (۱۲) قانون مالیات بر ارزش افزوده که در راستای حمایت از مصرف کننده تصریح گردیده است واردات و عرضه بخشی از کالاهای سبد مصرفی خانوار از قبیل شکر، قند و برنج، آرد خبازی، نان، گوشت، حبوبات و سویا، شیر، پنیر، روغن نباتی و شیر خشک مخصوص تغذیه کودکان و همچنین ردیف ۸-۴ بخشنامه شماره ۱۸۳۳ مورخ ۱۳۹۰/۰۲/۱۱ شیر به نحو اطلاق (به استثناء انواع شیرهای طعم‌دار) از پرداخت مالیات و عوارض معاف می‌باشد.

    خاطر نشان می‌سازد از آنجاییکه دادنامه شماره ۴۸ مورخ ۱۳۹۶/۰۱/۲۹ هیات عمومی دیوان عدالت اداری پیرو دادخواست شرکت کابل مسین مبنی بر تسری حکم شکر موضوع بند (۴) ماده (۱۲) قانون مالیات بر ارزش افزوده بر عموم شکر صادر گردیده است، فلذا حکم هیات محترم قابل تسری به سایر موارد بند (۴) ماده فوق‌الذکر نخواهد بود.

    با عنایت به مراتب فوق و با توجه به اینکه هرگونه تفسیر راجع به معافیت ماده (۱۲) قانون مذکور که موجبات تسری این معافیت به سایر کالاها و خدمات را موجب گردد به قسمی که سطح معافیت‌های غیرمصرح را گسترده نماید توسعه دامنه معافیت قانون محسوب و بنا به اصل ۵۱ قانون اساسی از لحاظ اجرای مقررات امکان پذیر نبوده و اعمال هرگونه تغییر در ترتیبات و رویه‌های قانون مستلزم اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح قانونی (تصویب توسط مجلس محترم شورای اسلامی) می‌باشد.

    جعفر ابراهیم بیگی – مدیر کل دفتر فنی و اعتراضات مودیان»


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    • بند ۴ ماده ۱۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده هر نوع از اقلام مذکور در این بند را به صورت کلی و مطلق و بدون استثنا کردن نوعی خاص، مشمول معافیت مالیاتی نموده است.
    • سازمان امور مالیاتی کشور با تفسیر خلاف قانون از رای شماره ۴۸ مورخ ۱۳۹۶/۰۱/۲۹، مفاد این رای را منحصر به شکر دانسته است.
    • سازمان مقرر نموده که شیر و هر نوع از آن (شیرهای طعم دار) مشمول دادنامه ۴۸ نمی‌باشد و مشمول مالیات قرار می‌گیرند.

    پاسخ سازمان امور مالیاتی (لایحه شماره ۱۹۷۸۳/۲۱۲/د مورخ ۱۳۹۸/۰۴/۲۴)

    ۱- مفاد نامه یاد شده در پاسخ به استعلام شماره ۲۲۴۰۵/۱۱۱/د مورخ ۱۳۹۶/۰۵/۰۴ و در ارتباط با نامه شماره ۶۰۳۵ مورخ ۱۳۹۶/۰۴/۲۷ شرکت تولید فرآورده‌های لبنی کاله صادر شده است. این نامه بخشنامه تلقی نمی‌گردد تا قابلیت رسیدگی در هیات عمومی دیوان عدالت اداری را داشته باشد.

    ۲- دادنامه ۴۸ مورخ ۱۳۹۶/۰۱/۲۹ تنها درباره شکر خام از حیث اختصاص معافیت مالیاتی به قند و شکر آماده مصرف می‌باشد و قابل تسری به سایر موارد بند ۴ ماده ۱۲ نیست.

    ۳- آنچه از لفظ شیر در بند ۴ ماده ۱۲ به ذهن متبادر می‌شود در ردیف ۸-۴ بخشنامه شماره ۱۶۹/۹۶/۲۶۰ قرار گرفته و مصرف همگانی دارد. شیرهایی که با افزودن ترکیبات از حالت اولیه خارج می‌شوند عرفاً شیر تلقی نمی‌گردند بنابراین معافیت شامل شیرهای طعم‌دار نیست.


    نظریه تهیه‌کننده گزارش

    با توجه به دادنامه ۹۹۰۹۹۷۰۹۰۶۰۱۰۱۵۰ مورخ ۱۳۹۹/۰۳/۳۱ هیات تخصصی مالیاتی و بانکی که خروج شیرهای طعم‌دار از معافیت را مغایر قانون و خارج از اختیارات ندانسته است،

    مقرره مورد شکایت نیز قابل ابطال نمی‌باشد.


    رأی هیات تخصصی مالیاتی بانکی

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده:

    طبق بند ۴ ماده ۱۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷، عرضه شیر و واردات آن از پرداخت مالیات معاف است.

    معافیت‌های ماده ۱۲ جنبه حصری دارند و تسری آن به محصولات مرتبط مبنای قانونی ندارد.

    بنابراین مقرره مورد شکایت که براساس آن انواع شیرهای طعم‌دار از شمول معافیت خارج شده‌اند:

    • در اجرای حکم مقنن بوده
    • خلاف قانون و خارج از اختیار تشخیص داده نمی‌شود

    به استناد بند ب ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲،

    رای به رد شکایت صادر می‌شود.

    رای صادره ظرف ۲۰ روز از تاریخ صدور از سوی ریاست دیوان عدالت اداری یا ۱۰ نفر از قضات دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال بخشی از تبصره (۳) ماده (۲) آیین نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات های مستقیم موضوع تصویب نامه شماره ۱۶۵۳۱۱/ت۵۲۶۴۲ هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۶


    گردش کار

    • شاکی: حسین عبداللهی
    • طرف شکایت: هیأت وزیران
    • موضوع شکایت و خواسته: ابطال بخشی از تبصره (۳) ماده (۲) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم موضوع تصویب‌نامه شماره ۱۶۵۳۱۱/ت۵۲۶۴۲ هـ هیأت وزیران مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۶

    شاکی دادخواستی به طرفیت هیأت وزیران به خواسته ابطال بخشی از تبصره (۳) ماده (۲) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم موضوع تصویب‌نامه شماره ۱۶۵۳۱۱/ت۵۲۶۴۲ هـ هیأت وزیران مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۶ به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیأت عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به شرح زیر است:


    متن مقرره مورد شکایت

    تبصره (۳) ماده (۲) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم

    «ماده ۲ – درآمد ابرازی ناشی از فعالیت‌های تولیدی و معدنی اشخاص حقوقی غیر دولتی در واحدهای تولیدی یا معدنی که از ابتدای سال ۱۳۹۵ از طرف مراجع قانونی ذی‌ربط برای آنها پروانه بهره‌برداری صادر و یا قرارداد استخراج و فروش منعقد می‌شود، از تاریخ شروع بهره‌برداری یا استخراج و فروش به مدت پنج سال و در مناطق کمتر توسعه‌یافته به مدت ده سال با نرخ صفر مشمول مالیات می‌باشد.

    تبصره ۳- درآمد واحدهای تولیدی و معدنی مستقر در شعاع یکصد و بیست کیلومتری مرکز استان تهران (به استثنای شهرک‌های صنعتی استان‌های قم و سمنان) و پنجاه کیلومتری مرکز استان اصفهان و سی کیلومتری مراکز سایر استان‌ها و شهرهای بیش از سیصد هزار نفر جمعیت بر اساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن، مشمول محاسبه مالیات به نرخ صفر ماده مذکور نمی‌باشند. واحدهای تولیدی فناوری اطلاعات در تمام نقاط کشور مشمول نرخ صفر این ماده می‌باشند.»


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    1. مستثنی نمودن شهرک‌های صنعتی قم و سمنان مغایر بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم است
      • بند (د) ماده مذکور اطلاق داشته و عدم شمول نرخ صفر مالیاتی نسبت به کلیه واحدهای تولیدی و معدنی مستقر در محدوده‌های مذکور را تصریح کرده است.
      • این مقرره مغایر اصل ۵۱ قانون اساسی می‌باشد.
      • مستثنی نمودن این دو شهرک صنعتی مصداق تبعیض ناروا و برخلاف بند (۹) اصل (۳) قانون اساسی و بندهای (۳) و (۵) سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی است.
    2. خروج از حدود اختیارات هیأت وزیران در تعیین محدوده
      • ذیل بند (د) ماده ۱۳۲ مقرر شده است:

    «درخصوص مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی که در محدوده دو یا چند استان یا شهر قرار می‌گیرند، ملاک تعیین محدوده به موجب آیین‌نامه‌ای است که حداکثر سه ماه پس از تصویب این قانون با پیشنهاد مشترک وزارتخانه‌های صنعت، معدن و تجارت، امور اقتصادی و دارایی، سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور و سازمان حفاظت محیط‌زیست تهیه و به تصویب هیأت وزیران می‌رسد.»

    • ولی مادۀ مورد شکایت رأساً اقدام به تعیین محدوده نموده است که باید در قالب آیین‌نامه تعریف ‌شود.
    • قسمت پایانی بند قانونی صرفاً صلاحیت اعلام «ملاک» و «ضابطه و معیار» را به هیأت وزیران داده است، نه تعیین مصادیق و محدوده، لذا این مقرره فاقد مستند قانونی وضع شده است.

    پاسخ هیأت وزیران

    رییس امور تنظیم لوایح و تصویب‌نامه‌ها و دفاع از مصوبات دولت با لایحه شماره ۱۰۵۰۳/۴۲۶۹۵ مورخ ۱۳۹۹/۰۲/۰۸ اعلام کرده است:

    1. صدر بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم حکم عامی مبنی بر عدم شمول نرخ صفر مالیاتی برای درآمد واحدهای تولیدی و معدنی مستقر در شعاع ۱۲۰ کیلومتری تهران و دیگر استان‌ها است.
    2. ذیل بند (د)، حکم خاصی به تصویب‌نامه هیأت وزیران تفویض شده است برای تعیین ملاک تعیین محدوده در حوزه مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی که در محدوده چند استان یا شهر قرار دارند.
    3. با توجه به اینکه ممکن است برخی شهرک‌های صنعتی استان‌های قم و سمنان عملاً در شاخص مسافت ۱۲۰ کیلومتری تهران قرار گرفته باشند، با بهره‌گیری از اختیارات این بند، این شهرک‌ها از محدوده تهران مستثنی شده‌اند.
    4. هیأت وزیران در تصویب این آیین‌نامه بر اساس اختیارات قانونی خود عمل کرده است.

    نظریه تهیه‌کننده گزارش

    با مطالعه محتویات پرونده و قوانین معتبر، نظر به:

    • بند پایانی بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم که مقرر کرده: «درخصوص مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی که در محدوده دو یا چند استان یا شهر قرار می‌گیرند، ملاک تعیین محدوده به موجب آیین‌نامه‌ای تهیه و به تصویب هیأت وزیران می‌رسد.»
    • تعیین محدوده شمول مقررات ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم مطابق بند (د) در صلاحیت هیأت وزیران است.
    • بنابراین مقررات مورد شکایت مغایر با قانون و خارج از حدود اختیارات نمی‌باشد.

    رأی هیأت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اسناد و محتویات پرونده و نظر به اینکه:

    • طبق بند پایانی بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم، «ملاک تعیین محدوده در مناطق ویژه اقتصادی، شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی در محدوده چند استان یا شهر، به موجب آیین‌نامه‌ای تهیه و به تصویب هیأت وزیران می‌رسد.»
    • تعیین محدوده دایره شمول مقررات ماده ۱۳۲ در صلاحیت هیأت وزیران است.
    • بنابراین مقررات مورد شکایت مطابق قانون و در چارچوب اختیارات هیأت وزیران به تصویب رسیده است.

    لذا به استناد بند «ب» ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رأی به رد شکایت صادر و اعلام می‌شود.


    رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور، توسط ریاست دیوان عدالت اداری یا ده نفر از قضات دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال بخشی از تبصره (۳) ماده (۲) آیین نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات های مستقیم موضوع تصویب نامه شماره ۱۶۵۳۱۱/ت۵۲۶۴۲ هـ هیات وزیران مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۶


    خلاصه پرونده شکایت حسین عبداللهی علیه هیأت وزیران


    گردش کار

    • شاکی: حسین عبداللهی
    • طرف شکایت: هیأت وزیران
    • موضوع شکایت و خواسته: ابطال بخشی از تبصره (۳) ماده (۲) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم موضوع تصویب‌نامه شماره ۱۶۵۳۱۱/ت۵۲۶۴۲ هـ هیأت وزیران مورخ ۱۳۹۴/۱۲/۱۶.

    متن مقرره مورد شکایت

    تبصره (۳) ماده (۲) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم:

    «درآمد واحدهای تولیدی و معدنی مستقر در شعاع ۱۲۰ کیلومتری مرکز استان تهران (به استثنای شهرک‌های صنعتی استان‌های قم و سمنان) و ۵۰ کیلومتری مرکز استان اصفهان و ۳۰ کیلومتری مراکز سایر استان‌ها و شهرهای با جمعیت بیش از ۳۰۰ هزار نفر مشمول محاسبه مالیات به نرخ صفر ماده مذکور نمی‌باشند. واحدهای تولیدی فناوری اطلاعات در تمام نقاط کشور مشمول نرخ صفر این ماده هستند.»


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره

    ۱. نقض اصل ۵۱ قانون اساسی (الإطلاق و ممنوعیت خلق تبعیض ناروا):

    • تبصره ۳ ماده ۲ با مستثنی نمودن شهرک‌های صنعتی قم و سمنان از محدوده تعیین شده، خلاف اطلاق بند (د) ماده ۱۳۲ است که شامل کلیه واحدهای تولیدی در محدوده ذکر شده است.
    • این استثناء تبعیض ناروا و برخلاف بند (۹) اصل ۳ و بندهای (۳) و (۵) سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی است.

    ۲. خروج از حدود اختیارات هیأت وزیران در تعیین محدوده:

    • بند (د) ماده ۱۳۲ مقرر داشته ملاک تعیین محدوده در مورد مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی چنداستانی توسط آیین‌نامه‌ای به تصویب هیأت وزیران برسد، نه خود هیأت وزیران.
    • تصویب‌کننده آیین‌نامه به‌طور مستقیم محدوده جغرافیایی را تعیین کرده بدون توجه به چارچوب تعیین‌ شده توسط وزارتخانه‌های مربوطه.

    پاسخ هیأت وزیران

    رییس امور تنظیم لوایح و تصویب‌نامه‌ها و دفاع از مصوبات دولت با لایحه شماره ۱۰۵۰۳/۴۲۶۹۵ مورخ ۱۳۹۹/۰۲/۰۸ اعلام نموده است:

    • بند (د) ماده (۱۳۲) قانون مالیات‌های مستقیم حکم کلی عدم مشمولیت مالیات صفر درآمد واحدهای تولیدی و معدنی مستقر در محدوده‌های مکانی را بیان کرده است.
    • ذیل بند (د) صراحتاً به تصویب‌نامه هیأت وزیران اختیارات ویژه‌ای داده شده برای تعیین محدوده مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی که در محدوده چند استان قرار می‌گیرند.
    • به همین دلیل، برای شهرک‌های صنعتی استان‌های قم و سمنان که جغرافیایی در شعاع تهران قرار دارند، به موجب اختیارات بند (د)، استثناء تعیین شده است.
    • بنابراین، هیأت وزیران در تصویب آیین‌نامه مذکور در چارچوب اختیارات قانونی خود اقدام نموده است.

    نظریه تهیه‌کننده گزارش

    با مداقه در پرونده و متن قوانین:

    • بند پایانی بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم، قاعده و ملاک تعیین محدوده‌ها را به تصویب‌نامه هیأت وزیران واگذار کرده است.
    • بنابراین، تعیین محدوده برای دایره شمول مقررات این ماده، در صلاحیت هیأت وزیران است و مقرره مورد شکایت مغایر قانون یا خارج از اختیار نیست.

    رأی هیأت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری

    با توجه به موارد فوق:

    • تعیین محدوده در خصوص مناطق ویژه اقتصادی و شهرک‌های صنعتی یا واحدهای تولیدی چنداستانی، بر اساس اختیارات مندرج در بند (د) ماده ۱۳۲ قانون مالیات‌های مستقیم توسط هیأت وزیران به تصویب رسیده است.
    • این اقدام در چارچوب قانون و خارج از حدود اختیارات نمی‌باشد.
    • لذا شکایت مردود و رای به رد آن به استناد بند «ب» ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری صادر می‌شود.

    رأی صادره ظرف ۲۰ روز از تاریخ صدور، قابل اعتراض از سوی ریاست دیوان عدالت اداری یا حداقل ۱۰ نفر از قضات دیوان است.

  • رد خواسته ابطال بخشنامه شماره 268/31092 سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۰۱ ناظر بر فراخوان صاحبان محترم حرف و مشاغل مشمول نصب، راه اندازی و استفاده از صندوق فروش نسبت به وکلای دادگستری


    گردش کار

    شـاکــی: حمید توسلی کجانی، محسن بزرگی، مهدی منصوری، عاطفه سرابی

    طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور

    مـوضـوع شکایت و خـواستـه: ابطال بخشنامه شماره ۳۱۰۹۲/۲۶۸ سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۰۱ ناظر بر فراخوان صاحبان محترم حرف و مشاغل مشمول نصب، راه‌اندازی و استفاده از صندوق فروش نسبت به وکلای دادگستری


    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال بخشنامه شماره ۳۱۰۹۲/۲۶۸ مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۰۱ ناظر بر فراخوان صاحبان محترم حرف و مشاغل مشمول نصب، راه‌اندازی و استفاده از صندوق فروش نسبت به وکلای دادگستری به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیأت عمومی ارجاع شده است.


    متن مقرره مورد شکایت

    بخشنامه شماره ۳۱۰۹۲/۲۶۸ سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۰۱

    «در راستای اجرای ماده (۳) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده (۱۶۹) قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحیه مصوب ۱۳۹۴/۰۴/۳۱ و تبصره (۱) ماده مذکور، به پیوست فهرست مشاغل و حرف مشمول نصب، راه‌اندازی و استفاده از سامانه صندوق فروش جهت استحضار و اطلاع‌رسانی لازم ایفاد می‌گردد؛ لذا خواهشمند است جهت اطلاع‌رسانی و هماهنگی مطلوب با تشکل و نهاد ذی‌ربط، اقدامات و دستورات لازم را مبذول فرمایید.»

    ردیفصاحبان حرف و مشاغل (اشخاص حقیقی)
    ۱وکلا

    دلایل شاکیان برای ابطال مقرره مورد شکایت

    ۱- مغایرت با تبصره ۲ ماده ۱۶۹ و ماده ۳ آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم و تبصره (۱) آن

    صدور فراخوان مذکور مقید به انجام چهار تکلیف توسط سازمان امور مالیاتی است:

    • تعیین اشخاص مشمول با همکاری تشکل حرفه‌ای ذی‌ربط و سازمان امور مالیاتی و وزارت صمت
    • انتشار فراخوان از طریق روزنامه رسمی تا پایان شهریور
    • انتشار فراخوان از طریق روزنامه کثیرالانتشار تا پایان شهریور
    • فراخوان مشمولین با همکاری تشکل حرفه‌ای ذی‌ربط

    هیچ‌یک از این موارد انجام نشده است. کانون وکلای دادگستری به عنوان تشکل حرفه‌ای ذی‌ربط جهت تعیین شمول ماده ۱۶۹ دعوت نشده است. به تبع عدم انجام تکلیف اول، فراخوان در روزنامه رسمی و کثیرالانتشار منتشر نشده و تکلیف چهارم نیز رعایت نشده است.

    بنابراین، فراخوان مذکور مغایر با مواد قانونی یادشده است.


    ۲- تفسیر محدودیت مشمولین قانون ماده ۱۶۹

    مقررات متعدد از جمله مواد ۷، ۱۸، ۲۲ آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم و عبارت “فاکتور” در ماده ۱۲ این آیین‌نامه، نشان می‌دهد که مقصود از مشمولین قانون و آیین‌نامه، وکلای دادگستری نیستند.


    ۳- استنادات به آرای هیأت عمومی دیوان عدالت اداری

    • مطابق رای شماره ۳۷۹ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مورخ ۱۳۹۶/۰۴/۲۷، به موجب بندهای الف و ب ماده ۹۵ قانون مالیات‌های مستقیم، اشخاص حقیقی و حقوقی مکلف به ثبت فعالیت‌های شغلی در دفاتر روزنامه و کل و نگهداری دفاتر مذکور هستند.
    • ماده ۱۶۹ مکرر قانون مزبور ناظر بر اشخاصی است که خدمات ارائه می‌کنند، که مطابق آرا شماره ۲۰۵ تا ۲۰۸ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مورخ ۱۳۹۴/۰۳/۰۴، مشاغل خدماتی از شمول ماده ۱۶۹ مکرر مستثنی شده‌اند که این موضوع با بخشنامه شماره ۴۵-۹۴-۲۰۰ سازمان امور مالیاتی مورخ ۱۳۹۴/۰۴/۲۴ تأیید شده است.

    ۴- مغایرت با قوانین پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان

    بخشنامه مورد شکایت مغایر با بندهای (ب، پ، ت و ث) ماده ۱، ماده ۳ و تبصره (۳) آن، ماده ۵ و تبصره بند (ب) ماده ۵ و مواد ۲۲ و ۲۳ قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان می‌باشد.

    براساس این مواد:

    • مشمولین مکلف به نصب صندوق پایانه فروش فروشگاهی و صدور صورتحساب الکترونیک هستند،
    • اما نصب صندوق مکانیزه فروشگاهی نیازمند امکانات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری تعیین‌شده توسط سازمان امور مالیاتی است،
    • وکلا کالایی برای فروش ندارند و ملزم به صدور فاکتور و استفاده از شرایط سخت‌افزاری و نرم‌افزاری ذکر شده نیستند،
    • بنابراین وکلا از شمول بند (ت) ماده ۹ آیین‌نامه اجرایی تبصره (۳) ماده (۱۶۹) اصلاحی و ماده ۳ آیین‌نامه اجرایی تبصره (۳) ماده (۱۶۹) و ویژگی‌های سامانه‌های فروشگاهی ابلاغی خارج‌اند.

    ۵- مغایرت با ماده ۱۳ قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان

    با توجه به نظر شورای نگهبان درباره قانون بودجه ۹۹، بند الحاقی ۸ تبصره ۶ و حذف عبارت “کسب و کارهای حقوقی” از عناوین مشاغل حقوقی، شغل وکالت از جمله مشاغل مشمول الزامات کسب و کار قانون پایانه‌های فروشگاهی نیست و از شمول واحدهای صنفی کسب و کار خارج می‌باشد. علاوه بر این:

    • ماده ۲ قانون پایانه‌های فروشگاهی واحدهای صنفی با ارتباط مستقیم با مصرف‌کننده نهایی را مشمول نموده است،
    • مصرف‌کننده نهایی شخص حقیقی است که کالا یا خدمات را صرفاً برای استفاده شخصی خود دریافت می‌کند و قصد فروش مجدد ندارد،
    • اما موکلین وکلا عموماً فقط اشخاص حقیقی نیستند،
    • مبلغ مالیات و عوارض پرداخت‌شده توسط مصرف‌کننده نهایی اعتبار مالیاتی نداشته و به عنوان بهای تمام شده محسوب می‌شود،
    • حق‌الوکاله دریافتی توسط وکلا از شمول محاسبه عوارض و مالیات و دریافت آن از موکلین خارج است.

    این موارد دلیل دیگری برای عدم شمول قانون فوق نسبت به وکلاست.


    ۶- مغایرت با تبصره ۱ ماده ۱۹ قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان

    • مطابق این تبصره، سازمان مجاز است حداکثر ۲.۵ درصد مودیان مشمول مالیات‌های مستقیم و مالیات بر ارزش افزوده را به صورت تصادفی برای بررسی دفاتر و اسناد انتخاب کند،
    • اما وکلا ملزم به نگهداری دفاتر و اسناد دفتری جهت حسابرسی مالی نمی‌باشند،
    • قانون پایانه‌های فروشگاهی همواره مشمولین طرح صندوق فروشگاهی را همراه با مالیات بر ارزش افزوده مطرح کرده، در حالی که وکلا از شمول مالیات بر ارزش افزوده مستثنی‌اند.
    • لذا این عدم شمول دلایل دیگری برای عدم شمول قانون فوق نسبت به وکلای دادگستری است.

    ۷- مغایرت با تبصره‌های ۱ و ۲ ماده ۲۴ قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان

    • این ماده ضمانت اجرای تعطیلی واحد کسب‌وکار و ابطال مجوز برای متخلفین توسط مرجع صادرکننده مجوز را پیش‌بینی کرده است،
    • اما قوانین وکالتی مطلقاً شامل وکلای دادگستری نمی‌شود و هیچ مرجعی جز دادگاه انتظامی وکلا و تنها با احراز تخلف نظام صنفی وکلا حق ابطال پروانه وکالت را ندارد،
    • این قانون به لحاظ انصراف وکلاء از شمول خود چنین ضمانت اجرایی را که مختص واحدهای کسب‌وکار مجامع امور صنفی است، پیش‌بینی کرده است.

    پاسخ سازمان امور مالیاتی به شکایت

    در پاسخ به شکایت مذکور، مدیر کل دفتر حقوقی و قراردادهای مالیاتی سازمان امور مالیاتی کشور به موجب لوایح شماره‌های زیر اعلام نموده است:

    • ۲۱۸۴/۲۱۲/ص مورخ ۱۳۹۹/۰۲/۱۷
    • ۲۹۳۶/۲۱۲/ص مورخ ۱۳۹۹/۰۲/۳۱
    • ۳۴۷۹/۲۱۲/ص مورخ ۱۳۹۹/۰۳/۱۳

    نکات اعلام شده در لوایح

    ۱. مشمولین استفاده از صندوق فروش

    مطابق بند (ح) ماده (۱) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم که به تصویب هیأت وزیران رسیده است، اشخاص مشمول استفاده از صندوق فروش شامل اشخاص حقوقی و صاحبان مشاغل موضوع قانون مالیات‌های مستقیم می‌باشند که متناسب با حجم و نوع فعالیت، حسب اولویت‌بندی تعیین و اعلام می‌شوند.

    علاوه بر آن، براساس تبصره ۱ ماده ۳ آیین‌نامه فوق‌الذکر،

    “در مواردی که صاحبان مشاغل موضوع این آیین‌نامه، مشمول قانون نظام صنفی کشور و اصلاحات بعدی آن نیستند – که از جمله آنها می‌توان وکلا دادگستری را نام برد – سازمان (امور مالیاتی) مکلف است فراخوان آنها را با همکاری وزارتخانه ذی‌صلاح و حسب مورد تشکل حرفه‌ای ذی‌ربط اعلام کند.”


    ۲. دعوت رسمی از تشکل حرفه‌ای وکلا

    برخلاف ادعای شکات مبنی بر عدم دعوت از تشکل حرفه‌ای وکلا، سازمان امور مالیاتی در راستای اجرای تبصره ۱ ماده ۳ آیین‌نامه اجرایی مذکور، جهت تهیه فهرست مشمولین نصب، راه‌اندازی و استفاده از پایانه‌های فروشگاهی، طی نامه شماره ۱۰۰۱۴/۲۴۰/ص به تاریخ ۱۳۹۸/۰۶/۰۶ از اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری به عنوان تشکل حرفه‌ای ذی‌ربط دعوت رسمی به عمل آورده است.

    متعاقب آن جلسه‌ای مشترک (صورتجلسه شماره ۱۴۵۲۹/۲۶۸/ص مورخ ۱۳۹۸/۰۸/۲۲) با نماینده تام‌الاختیار آن اتحادیه در تاریخ ۱۳۹۸/۰۶/۱۰ برگزار شد و مقرر گردید که حرفه وکالت به فهرست مشاغل مشمول نصب سامانه فروش افزوده شده و فراخوان انجام گیرد.


    ۳. انتشار آگهی فراخوان استفاده از پایانه فروشگاهی

    پیرو صورتجلسه مذکور و مطابق اقدامات معمول سازمان امور مالیاتی، آگهی فراخوان و استفاده از پایانه فروشگاهی برای پانزده گروه از صنوف و حرف مختلف، از جمله وکلا، در تاریخ ۱۳۹۸/۰۶/۲۸ در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران و روزنامه‌های کثیرالانتشار منتشر شده است.


    ۴. صراحت قانون درباره استفاده از سامانه صندوق فروش

    برخلاف ادعای شکات، بر اساس بند (ت) ماده (۱) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم، سامانه صندوق فروش منحصر به خرید و فروش کالا نیست و قابلیت لازم برای ثبت اطلاعات فروش کالا و خدمات واحد کسب‌وکار را داراست.

    همچنین، به موجب بند (ز) تبصره ۶ قانون بودجه کل کشور سال ۱۳۹۹ به صراحت مقرر گردیده است:

    “کلیه اشخاص شاغل در کسب‌وکارهای حقوقی اعم از وکالت و مشاوره حقوقی و خانواده، مکلفند در چارچوب آیین‌نامه تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶/۱۲/۰۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی، از پایانه فروشگاهی استفاده کنند.”


    نظریه تهیه‌کننده گزارش

    نظر به آنکه:

    • به موجب تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم، اشخاص حقوقی و صاحبان مشاغل موضوع قانون مالیات‌های مستقیم که حسب اعلام سازمان امور مالیاتی کشور موظف به ثبت‌نام در نظام مالیاتی می‌شوند، موظفند از سامانه صندوق فروش «صندوق ماشینی (مکانیزه) فروش» و تجهیزات مشابه استفاده کنند،
    • و به موجب بند (ز) تبصره ۶ قانون بودجه سال ۱۳۹۹ کل کشور کلیه اشخاص شاغل در کسب‌وکارهای حقوقی اعم از وکالت و مشاوره حقوقی و خانواده مکلفند در چهارچوب آیین‌نامه تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶/۱۲/۰۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی از پایانه فروشگاهی استفاده کنند،

    لذا بخشنامه مورد شکایت در راستای اجرای قانون صادر شده و مغایر با قانون و خارج از حدود اختیارات به نظر نمی‌رسد و قابل ابطال نمی‌باشد.


    رأی هیأت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری

    با مداقه در اوراق و محتوای پرونده:

    • اولاً، به موجب تبصره (۲) ماده (۱۶۹) قانون مالیات‌های مستقیم، اشخاص حقوقی و صاحبان مشاغل موضوع قانون مالیات‌های مستقیم که حسب اعلام سازمان امور مالیاتی کشور موظف به ثبت‌نام در نظام مالیاتی می‌شوند، موظفند از سامانه صندوق فروش «صندوق ماشینی (مکانیزه) فروش» و تجهیزات مشابه استفاده کنند.
    • ثانیاً، به موجب بند (ز) تبصره (۶) قانون بودجه سال ۱۳۹۹ کل کشور، کلیه اشخاص شاغل در کسب‌وکارهای حقوقی اعم از وکالت و مشاوره حقوقی و خانواده، مکلفند در چارچوب آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده (۱۶۹) قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶/۱۲/۰۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی از پایانه فروشگاهی استفاده کنند.
    • ثالثاً، با توجه به آنکه سازمان امور مالیاتی کشور با رعایت شرایط شکلی مصرح در مواد (۳ و ۴) آیین‌نامه اجرایی تبصره (۲) ماده ۱۶۹ قانون مالیات‌های مستقیم اقدام به فراخوان مورد شکایت نموده است،

    بر این اساس، مقررات مورد شکایت مغایر با قانون و خارج از اختیار نبوده و لذا به استناد بند «ب» ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رای به رد شکایت صادر و اعلام می‌کند.


    رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ صدور از سوی ریاست ارزشمند دیوان عدالت اداری و یا ده نفر از قضات گرانقدر دیوان قابل اعتراض است.

  • رد خواسته ابطال بخشنامه شماره 30/4/4685/18872 سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۷۶/۰۵/۰۲


    گردش کار

    • شاکی: آقای مهدی کریمی
    • طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور
    • موضوع شکایت و خواسته: ابطال بخشنامه شماره ۱۸۸۷۲/۴۶۸۵/۴/۳۰ سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۷۶/۰۵/۰۲

    شاکی دادخواستی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور به خواسته ابطال بخشنامه شماره ۱۸۸۷۲/۴۶۸۵/۴/۳۰ سازمان امور مالیاتی کشور مورخ ۱۳۷۶/۰۵/۰۲ به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیأت عمومی ارجاع شده است. متن مقرره مورد شکایت به شرح زیر می‌باشد:


    متن مقرره مورد شکایت

    «نظر به اینکه راجع به ترتیب اجرای مقررات قانون اصلاح ماده ۸۴ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۷۵/۱۲/۱۹ بار دیگر سوالات متعددی توسط واحدهای مختلف مالیاتی مطرح می‌گردد، لذا ضمن جلب توجه همکاران به مفاد بخشنامه شماره ۲۷۹۰/۶۶۱-۴/۳۰ مورخ ۱۳۷۶/۱/۲۶، جهت رفع سایر اشکالات مطروحه نکات زیر را نیز یادآوری می‌نماید:

    ۱- کلیه حقوق بگیران مشمول قانون کار مصوب ۱۳۶۹/۱۲/۲۹ مجمع تشخیص مصلحت نظام، از حیث مقررات مالیاتی مشمول واژه “کارگران” مندرج در ماده ۸۴ و تبصره یک قانون مالیاتی اصلاحی فوق‌الاشعار می‌باشند.

    ۲- با توجه به مقررات مربوط به تعیین حداکثر ساعات کار (۴۴ ساعت در هفته و ۱۷۶ ساعت برای چهار هفته) و با عنایت به اینکه معمولاً حقوق و فوق‌العاده اضافه کار به صورت ماهانه توسط مؤسسات و اشخاص پرداخت می‌گردد، میزان اضافه کار موضوع قسمت اخیر تبصره یک ماده ۸۴ مذکور برای کارگران حدود ۹۶ ساعت در ماه می‌باشد. بنابراین فوق‌العاده اضافه کار دریافتی آنها باید با رعایت مقررات قانون کار حداکثر تا ۹۶ ساعت در ماه مشمول نرخ مقطوع ده درصد و مازاد آن با افزودن به جمع حقوق و فوق‌العاده‌های دیگر سالیانه حقوق‌بگیر مورد اعمال نرخ تصاعدی موضوع ماده ۱۳۱ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفندماه ۱۳۶۶ و اصلاحیه آن مصوب ۱۳۷۱/۲/۷ قرار گیرد. لازم به ذکر است که در موقع پرداخت یا تخصیص فوق‌العاده اضافه کار، چنانچه مجموع درآمد حقوق سالیانه با اضافه نمودن فوق‌العاده اخیر کمتر از حد نصاب معافیت مالیاتی مذکور در ماه ۸۴ اصلاحی باشد، در این صورت فوق‌العاده اضافه کار مزبور هم مشمول پرداخت مالیات نخواهد بود.

    مثال:

    حقوق و مزایای مستمر دریافتی ماهیانه در سال ۱۳۷۶: ۳۰۰,۰۰۰ ریال

    فوق‌العاده اضافه کار دریافتی در فروردین ماه ۱۳۷۶: ۱۸۰,۰۰۰ ریال (حق‌الزحمه اضافه کار فوق براساس مدت زمان کمتر از ۵۰% ساعات کار روزانه محاسبه شده است)

    درآمد مشمول مالیات مستمر سالیانه:

    ۳۶۰۰۰۰۰=۱۲×۳۰۰۰۰۰۳۶۰۰۰۰۰ = ۱۲ \times ۳۰۰۰۰۰۳۶۰۰۰۰۰=۱۲×۳۰۰۰۰۰

    جمع درآمد مستمر و غیر مستمر:

    ۳۷۸۰۰۰۰=۱۸۰۰۰۰+۳۶۰۰۰۰۰۳۷۸۰۰۰۰ = ۱۸۰۰۰۰ + ۳۶۰۰۰۰۰۳۷۸۰۰۰۰=۱۸۰۰۰۰+۳۶۰۰۰۰۰

    چون این مبلغ از حد نصاب معافیت سالانه یعنی مبلغ ۳,۸۴۰,۰۰۰ ریال کمتر می‌باشد، بنابراین حق‌الزحمه مزبور مشمول پرداخت مالیات نخواهد بود.

    حال اگر حقوق‌بگیر در اردیبهشت ماه نیز مطابق فروردین ماه اضافه کاری دریافت نماید، قسمتی از فوق‌العاده اضافه کار اردیبهشت ماه به شرح زیر مشمول پرداخت مالیات خواهد بود:

    جمع درآمد مشمول مالیات یکساله:

    ۳۹۶۰۰۰۰=۱۸۰۰۰۰+۳۷۸۰۰۰۰۳۹۶۰۰۰۰ = ۱۸۰۰۰۰ + ۳۷۸۰۰۰۰۳۹۶۰۰۰۰=۱۸۰۰۰۰+۳۷۸۰۰۰۰ (منجمله حق‌الزحمه اضافه کار فروردین و اردیبهشت)

    فوق‌العاده اضافه کار مشمول مالیات:

    ۱۲۰۰۰۰=۳۸۴۰۰۰۰۳۹۶۰۰۰۰۱۲۰۰۰۰ = ۳۸۴۰۰۰۰ – ۳۹۶۰۰۰۰۱۲۰۰۰۰=۳۸۴۰۰۰۰−۳۹۶۰۰۰۰

    باتوجه به اینکه تمام اضافه کاری اردیبهشت ماه مربوط به مدت زمان کمتر از ۵۰% ساعات کار روزانه بوده، لذا مبلغ ۱۲۰,۰۰۰ ریال مشمول نرخ ۱۰% طبق بند ۱۳ ماده ۹۱ قانون مالیات‌های مستقیم می‌گردد. مالیات فوق‌العاده اضافه کار اردیبهشت ماه:

    ۱۲,۰۰۰=۱۰%×۱۲۰,۰۰۰۱۲,۰۰۰ = ۱۰\% \times ۱۲۰,۰۰۰۱۲,۰۰۰=۱۰%×۱۲۰,۰۰۰

    و چون جمع دریافتی حقوق‌بگیر در طول سال بر اساس مقررات جاری مربوط کمتر از نصاب ۱۴,۴۰۰,۰۰۰ ریال (موضوع ماده ۸۵ لایحه حداکثر و حداقل حقوق) می‌باشد، مبلغ ۱۲,۰۰۰ ریال مزبور مشمول بخشودگی مالیات موضوع تبصره ۲ ماده ۸۴ اصلاحی می‌گردد. پس:

    ۳,۰۰۰=۲۵%×۱۲,۰۰۰۳,۰۰۰ = ۲۵\% \times ۱۲,۰۰۰۳,۰۰۰=۲۵%×۱۲,۰۰۰

    ۹,۰۰۰=۳,۰۰۰۱۲,۰۰۰۹,۰۰۰ = ۳,۰۰۰ – ۱۲,۰۰۰۹,۰۰۰=۳,۰۰۰−۱۲,۰۰۰

    مالیات قابل کسر بابت فوق‌العاده اضافه کار اردیبهشت ماه ۷۶

    ۳- مطلع هستید که حداکثر حقوق موضوع ماده ۸ “لایحه قانونی مربوط به حداکثر و حداقل حقوق مستخدمین شاغل و بازنشسته و آماده خدمت مصوب ۱۳۵۸/۲/۴ شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران” برای سال جاری (۱۳۷۶) مبلغ ۱,۲۰۰,۰۰۰ ریال در ماه است که دوازده برابر آن، مبلغ ۱۴,۴۰۰,۰۰۰ ریال بابت یکسال مالیاتی می‌باشد و تا این مبلغ، طبق تبصره ۲ ماده ۸۴ اصلاحی، معادل ۲۵% مالیات بخشوده می‌شود. حال توجه خواهید داشت که در احتساب رقم مذکور باید مجموع حقوق و مزایای (فوق‌العاده‌های) مستمر و غیر مستمر سالانه اعم از نقدی و غیرنقدی حقوق‌بگیر پس از کسر معافیت‌های مقرر قانونی (با استثنای معافیت مالیاتی موضوع ماده ۸۴ اصلاحی مصوب ۱۹/۱۲/۷۵) مبنای محاسبه قرار گیرد. در این خصوص به مثال زیر توجه فرمایید:

    حقوق و فوق‌العاده‌های دریافتی ماهانه شخصی که مستخدم یکی از موسسات خصوصی است، عبارتند از:

    ۱- حقوق اصلی: ۶۰۰,۰۰۰ ریال

    ۲- فوق‌العاده شغل: ۳۵۰,۰۰۰ ریال

    ۳- فوق‌العاده محرومیت از تسهیلات زندگی: ۲۵۰,۰۰۰ ریال

    ۴- فوق‌العاده محل خدمت: ۵۰,۰۰۰ ریال

    ۵- فوق‌العاده جذب: ۱۰۰,۰۰۰ ریال

    چنانچه شخص مزبور بابت شهریورماه مبلغ ۵۴۰,۰۰۰ ریال نیز فوق‌العاده اضافه کار دریافت کند (که مبلغ ۱۳۵,۰۰۰ ریال آن بابت اضافه کار مازاد بر ۵۰% کار روزانه است)، مالیات متعلق به شرح زیر محاسبه می‌گردد:

    • ۱۸۰,۰۰۰ ریال = ۳۰% × ۶۰۰,۰۰۰ (حد معافیت فوق‌العاده‌ها طبق قسمت اخیر بند ۶ ماده ۹۱)
    • ۲۲۰,۰۰۰ ریال = ۱۸۰,۰۰۰ – (۱۰۰,۰۰۰ + ۵۰,۰۰۰ + ۲۵۰,۰۰۰) (فوق‌العاده‌های مشمول مالیات موضوع ردیف‌های ۳ تا ۵)
    • ۱,۱۷۰,۰۰۰ ریال = ۲۲۰,۰۰۰ + ۳۵۰,۰۰۰ + ۶۰۰,۰۰۰ (درآمد حقوق ماهانه مشمول مالیات قبل از کسر معافیت‌ها)
    • ۱۴,۰۴۰,۰۰۰ ریال = ۱۲ × ۱,۱۷۰,۰۰۰ (درآمد حقوق مستمر سالانه مشمول مالیات)
    • ۱۰,۲۰۰,۰۰۰ ریال = ۳۸۴۰۰۰۰ – ۱۴۰۴۰۰۰۰ (درآمد حقوق مستمر سالانه مشمول مالیات)
    • ۲,۹۹۵,۰۰۰ ریال = نرخ موضوع ماده ۱۳۱ × ۱۰,۲۰۰,۰۰۰ (مالیات حقوق مستمر سالانه قبل از کسر ۲۵% معافیت مالیات درآمد مستمر سالانه)
    • ۲,۲۴۶,۲۵۰ ریال = ۰.۷۵ × ۲,۹۹۵,۰۰۰ (مالیات قابل کسر در هر پرداخت ماهانه)
    • ۱۸۷,۱۸۸ ریال = ۱۲ ÷ ۲,۲۴۶,۲۵۰

    فوق‌العاده اضافه کار مشمول نرخ موضوع ماده ۱۳۱:

    ۴۰۵,۰۰۰ ریال = ۱۳۵,۰۰۰ – ۵۴۰,۰۰۰

    فوق‌العاده اضافه کار مشمول نرخ ۱۰% مالیات:

    ۱۰,۳۳۵,۰۰۰ ریال = ۱۳۵,۰۰۰ + ۱۰,۲۰۰,۰۰۰

    مجموع حقوق و فوق‌العاده اضافه کار مشمول مالیات:

    ۳,۰۴۹,۰۰۰ ریال = نرخ موضوع ماده ۱۳۱ × ۱۰,۳۳۵,۰۰۰

    مالیات حقوق و فوق‌العاده اضافه کار:

    ۵۴,۰۰۰ ریال = ۲,۹۹۵,۰۰۰ – ۳,۰۴۹,۰۰۰ مالیات قسمتی از فوق‌العاده اضافه کاری که مشمول نرخ ماده ۱۳۱ می‌شود:

    ۱۴,۱۷۵,۰۰۰ ریال = ۱۳۵,۰۰۰ + ۱۴,۰۴۰,۰۰۰ که چون رقم حاصله کمتر از مبلغ ۱۴,۴۰۰,۰۰۰ = (۱۲ × ۱,۲۰۰,۰۰۰) ریال است، پس:

    • مالیات قسمتی از اضافه کار که (۱)

    ۴۰,۵۰۰ ریال = ۰.۷۵ × ۵۴,۰۰۰ مشمول نرخ ماده ۱۳۱ می‌شود

    • ۱۴,۵۸۰,۰۰۰ ریال = ۴۰۵,۰۰۰ + ۱۴,۱۷۵,۰۰۰
    • ۱۸۰,۰۰۰ ریال = ۱۴,۴۰۰,۰۰۰ – ۱۴,۵۸۰,۰۰۰ قسمتی از اضافه کاری که مشمول ۱۰% بدون معافیت ۲۵% می‌شود (۲)
    • ۱۸,۰۰۰ ریال = ۱۰% × ۱۸۰,۰۰۰ مالیات قسمتی از اضافه کاری که مشمول معافیت ۲۵% نمی‌شود
    • مالیات قسمت دیگری از اضافه کار:

    ۲۲۵,۰۰۰ ریال = ۱۸۰,۰۰۰ – ۴۰,۵۰۰ که مشمول ۱۰% با ۲۵% معافیت می‌شود (۳)

    • ۱۶,۸۷۵ ریال = ۰.۷۵ × ۱۰% × ۲۲۵,۰۰۰ مالیات قسمت دیگری از اضافه کار که مشمول ۱۰% مالیات با ۲۵% معافیت می‌گردد.
    • ۷۵,۳۷۵ ریال = ۱۶,۸۷۵ + ۱۸,۰۰۰ + ۴۰,۵۰۰ مالیات اضافه کار پرداختی در شهریورماه

    ۴- چنانچه حقوق‌بگیران مشمول قانون کار غیراز حق‌الزحمه اضافه کار، وجوه غیرمستمر دیگری دریافت نمایند، از جهت اجرای مقررات اصلاحی ماده ۸۴ مذکور و تبصره‌های ذیل آن ابتدا فوق‌العاده اضافه کار در محاسبات منظور و سپس غیرمستمر دیگر مورد محاسبه مالیات قرار خواهد گرفت.

    ۵- فوق‌العاده اضافه کار پرداختی توسط وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی یا وابسته به دولت، شرکت‌های دولتی و نیز سازمان‌هایی که شمول قانون نسبت به آنها مستلزم ذکر نام است یا از محل اعتبارات دولتی همچنان مشمول مقررات بند ۱۳ ماده ۹۱ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶/۱۲/۳ و اصلاحی آن مصوب ۱۳۷۱/۲/۷ با رعایت مقررات تبصره ۲ ماده ۸۴ اصلاحی مصوب ۱۳۷۵/۱۲/۱۹ می‌باشد.

    متذکر می‌شود، مفاد این بخشنامه به تأیید هیأت عمومی شورای عالی مالیاتی نیز رسیده است.»


    دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت

    ۱- مطابق اصل ۵۱ قانون اساسی هیچ نوع مالیاتی وضع نمی‌شود مگر به موجب قانون و موارد معافیت، بخشودگی و تخفیف مالیاتی به موجب قانون مشخص می‌شود. بخشنامه مورد شکایت، کلیه حقوق بگیران مشمول قانون کار اعم از کارکنان بخش دولتی و غیر دولتی (عمومی غیردولتی) و خصوصی را دربر می‌گیرد. در این بخشنامه ساعات اضافه کار علی‌الاطلاق ۹۶ ساعت در ماه محاسبه گردیده است و این ساعات اضافه کار مشمول مالیات بر درآمد حقوق شناخته گردیده است در حالی که مطابق رای شماره ۱۲۴۲ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مورخ ۱۳۹۷/۰۴/۱۹، “اضافه کار موضوع ماده ۵۹ قانون کار مزد محسوب نمی‌شود.”

    از این رو نمی‌توان با اطلاق عنوان فوق‌العاده اضافه کار به صورت ماهانه، آن را جزو مزایای ثابت پرداختی به تبع شغل (موضوع تبصره ۱ ماده ۳۶ قانون کار) دانست زیرا این قبیل فوق‌العاده‌ها با هر عنوانی که به کارگر پرداخت گردند صرفاً در کارگاه‌هایی که دارای طرح طبق‌بندی و ارزیابی مشاغل نیستند، برحسب ماهیت شغل یا محیط کار یا ترمیم مزد در ساعات عادی کار پرداخت می‌گردند، فلذا مشمول اضافه کار موضوع ماده ۵۹ قانون کار بوده و بنا به دلایل پیش گفته این اضافه کار مزد یا مزایای ثابت پرداختی به تبع شغل تلقی نمی‌گردد.

    از آنجا که مطابق ماده ۸۳ قانون مالیات‌های مستقیم، درآمد مشمول مالیات حقوق عبارت است از حقوق (مزد، مقرری یا حقوق اصلی) و مزایای مربوط به شغل اعم از مستمر یا غیر مستمر قبل از وضع کسور و پس از کسر معافیت‌های مقرر در قانون مالیات‌های مستقیم و این اضافه کار در زمره این موارد نمی‌باشد، لذا از پرداخت مالیات بر درآمد حقوق معاف است و بخشنامه مورد شکایت از این جهت مغایر با مواد قانونی پیش گفته می‌باشد.

    ۲- از سوی دیگر تبصره (۱) ماده ۸۴ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۷۵/۱۲/۱۹ که در آن مجوز کسر مالیات از اضافه کار کارگران صادر گردیده بود با اصلاحات قانون مالیات‌های مستقیم در سال ۱۳۹۴ منسوخ گردیده است.

    خلاصه پاسخ سازمان امور مالیاتی به شکایت آقای مهدی کریمی

    نکات اصلی لایحه مدیرکل دفتر حقوقی سازمان امور مالیاتی (شماره ۲۱۵۴۴/۲۱۲/ص مورخ ۱۳۹۸/۱۱/۱۵):

    1. اصلاح بند ۱۳ ماده ۹۱ قانون مالیات‌های مستقیم:
      • پیش از اصلاح، این بند اضافه کار را مشمول مالیات مقطوع ۱۰٪ دانسته و تصریح کرده بود “به این درآمدها مالیات دیگری تعلق نخواهد گرفت.”
      • با حذف این بند، مالیات مقطوع ۱۰ درصد حذف شده و اضافه کار مانند سایر درآمدهای مشمول ماده ۸۳ قانون مالیات‌های مستقیم، تحت مالیات حقوق با نرخ‌های معمول قرار گرفته است.
      • بنابراین، شمول مالیات بر اضافه کار برگرفته از مقررات بخشنامه نیست، بلکه ناشی از تغییرات قانونی است و بخشنامه با حذف مقررات مربوط به بند ۱۳ ماده ۹۱ و تبصره ۱ ماده ۸۴، موضوعیت عملیاتی ندارد.
    2. تبیین قانونی nature فوق‌العاده اضافه کار:
      • طبق نظریه تهیه‌کننده گزارش، فوق‌العاده اضافه کار موضوع ماده ۵۹ قانون کار جزو مزایای غیرمستمر ماده ۸۳ قانون مالیات‌های مستقیم است.
      • بخشنامه مورد شکایت مربوط به مقررات منسوخ بند (۱۳) ماده ۹۱ قانون مالیات‌های مستقیم است.
      • معافیت اضافه کار در قانون کار فاقد وجاهت قانونی است و مطابق ماده ۸۳ قانون مالیات‌های مستقیم، اضافه کار مشمول مالیات است.
      • بنابراین بخشنامه مغایر قانون نیست و قابل ابطال تشخیص داده نمی‌شود.

    خلاصه رأی هیأت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری

    • بر اساس ماده ۸۳ قانون مالیات‌های مستقیم درآمد مشمول مالیات حقوق شامل حقوق (مقرری، مزد یا حقوق اصلی) و مزایای مربوط به شغل اعم از مستمر یا غیر مستمر است.
    • عدم تعلق مالیات بر اضافه کار در گذشته مبتنی بر مالیات مقطوع ۱۰٪ موضوع بند ۱۳ ماده ۹۱ قانون مالیات‌های مستقیم مصوب ۱۳۶۶ (اصلاحی ۱۳۷۱) بوده است.
    • با حذف بند قانونی مذکور، اضافه کار دوباره مشمول مالیات به نرخ ماده ۸۳ شده است.
    • لذا بخشنامه مورد شکایت خلاف قانون و خارج از اختیار نیست.
    • بنا بر بند (ب) ماده ۸۴ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۹۲، رای به رد شکایت صادر و ابلاغ می‌شود.

    نکته مهم:

    رأی صادره قابل اعتراض در مدت ۲۰ روز از تاریخ صدور توسط ریاست دیوان یا حداقل ۱۰ تن از قضات دیوان می‌باشد.