ماده 390 قانون تجارت

ماده ۳۹۰ قانون تجارت به اختلاف میان مرسل‌الیه (گیرنده کالا) و متصدی حمل‌ونقل درباره هزینه‌های حمل یا سایر مطالبات مربوط به مال‌التجاره می‌پردازد. بر اساس این ماده، اگر مرسل‌الیه مبلغی را که متصدی حمل‌ونقل مطالبه می‌کند قبول نداشته باشد، نمی‌تواند بدون انجام اقدام قانونی تقاضای تحویل کالا را مطرح کند.

راه‌حل قانونی این است که مبلغ مورد اختلاف (مبلغ متنازع‌فیه) تا زمان رسیدگی و حل اختلاف، در صندوق دادگستری (عدلیه) به امانت گذاشته شود. پس از سپردن این مبلغ، امکان پیگیری اختلاف و تعیین تکلیف نهایی توسط مرجع قضایی فراهم می‌شود.

هدف این مقرره حفظ حقوق متصدی حمل‌ونقل و جلوگیری از توقف یا اختلاف در تحویل کالا در جریان حمل‌ونقل تجاری است.

ماده 600 قانون تجارت

‌ماده ۶۰۰ – قوانین ذیل: ‌قانون تجارت مصوب ۲۵ دلو ۱۳۰۳ و دوازدهم فروردین و دوازدهم خرداد ۱۳۰۴ – قانون اصلاح ماده ۲۰۶ قانون تجارت راجع به اعتراض عدم تأدیه‌مصوب ۲ تیر ماه ۱۳۰۷ – قانون اجازه عدم رعایت ماده…

ماده 599 قانون تجارت

‌ماده ۵۹۹ – نسبت به طلبکارانی که در امور ورشکستگی‌های سابق قبل از تاریخ اجرای این قانون طلب خود را مطالبه نکرده‌اند مدیر تصفیه هر‌ورشکسته اعلانی منتشر کرده و یک ماه به آنها مهلت خواهد داد که مطابق ماده ۴۶۲…

ماده 595 قانون تجارت

‌‌ماده ۵۹۵ – هر گاه مدت مذکور در ماده فوق برای تهیه مقدمات ثبت کافی نباشد ممکن است تا شش ماه دیگر از طرف محکمه صلاحیتدار مهلت‌اضافی داده شود مشروط بر اینکه در موقع تقاضای تمدید نصف حق‌الثبت شرکت پرداخته…

ماده 594 قانون تجارت

‌ماده ۵۹۴ – به استثنای شرکتهای سهامی و شرکتهای مختلط سهامی به کلیه شرکتهای ایرانی موجود که به امور تجارتی اشتغال دارند تا اول تیر ماه۱۳۱۱ مهلت داده می‌شود که خود را با مقررات یکی از شرکتهای مذکور در این…

ماده 592 قانون تجارت

‌ماده ۵۹۲ – در مورد معاملاتی که سابقاً تجار یا شرکتها و مؤسسات تجارتی به اعتبار بیش از یک امضاء کرده‌اند خواه بعضی از امضاکنندگان به‌عنوان ضامن امضاء کرده باشند خواه به عنوان دیگر طلبکار می‌تواند به امضاکنندگان مجتمعاً یا…