استاندارد ۴۵۰ حسابرسی، نقشه راه حسابرس برای برخورد با انحرافات کشف شده در طول فرآیند رسیدگی است. این استاندارد بر ارزیابی اثر تحریفهای اصلاح‌نشده بر صورتهای مالی تمرکز دارد. نکات کلیدی شامل تعیین آستانه "تحریفهای به وضوح ناچیز"، انباشت اشتباهات شناسایی شده و تعامل با مدیریت برای اصلاح آن‌هاست. اجرای دقیق این استاندارد، تضمین‌کننده کیفیت گزارش حسابرسی و کاهش ریسک حرفه‌ای حسابرس است.
استاندارد ۵۰۰ حسابرسی، چارچوب اصلی کسب شواهد کافی (کمیت) و مناسب (کیفیت) را تبیین می‌کند. طبق این استاندارد، شواهد باید مربوط و قابل‌اتکا باشند تا حسابرس بتواند بر اساس آن‌ها اظهارنظر کند. روشهای هفت‌گانه شامل بازرسی، مشاهده، پرس‌وجو، تأییدیه برون‌سازمانی، محاسبه مجدد، اجرای مجدد و روشهای تحلیلی، ابزارهای حسابرس برای جمع‌آوری این شواهد هستند. قابلیت اعتماد شواهد تحت تأثیر منبع (داخلی یا خارجی) و ماهیت (مستند یا شفاهی) آن‌هاست.
استاندارد ۵۰۱ حسابرسی مکمل استاندارد ۵۰۰ بوده و بر کسب شواهد کافی برای سه موضوع حیاتی تمرکز دارد: واقعیت و وضعیت موجودی کالا، کامل بودن دعاوی حقوقی و ارائه مناسب اطلاعات قطاعی. طبق این استاندارد، حضور حسابرس در انبارگردانی جهت ارزیابی دستورالعمل‌های مدیریت و اجرای شمارش آزمایشی الزامی است. همچنین، حسابرس موظف است برای شناسایی دعاوی، با وکلای حقوقی واحد تجاری ارتباط مستقیم برقرار کرده و شواهد مؤید کسب کند.
استاندارد ۵۰۵ حسابرسی پروتکل قانونی کسب شواهد از اشخاص ثالث (خارج از واحد تجاری) است. این استاندارد بر طراحی، ارسال و ارزیابی تأییدیه‌های مثبت و منفی تمرکز دارد. طبق این ضابطه، شواهد مستقیم برون‌سازمانی قابل‌اتکاتر از اسناد داخلی هستند. در صورت ممانعت مدیریت یا عدم وصول پاسخ، حسابرس موظف به اجرای روشهای جایگزین و در موارد حاد، اصلاح اظهارنظر حسابرسی است.
استاندارد ۵۱۰ حسابرسی (حسابرسی نخستین) بر مسئولیت حسابرس در قبال مانده‌های اول دوره تمرکز دارد. هدف اصلی، کسب اطمینان از صحت تراز افتتاحیه و عدم وجود تحریف بااهمیت در آن‌هاست. حسابرس باید بررسی کند که آیا رویه‌های حسابداری به طور یکنواخت اعمال شده‌اند یا تغییرات آن‌ها به درستی افشا گشته است. این استاندارد شامل روش‌هایی نظیر بررسی گزارش حسابرس قبلی و بازنگری کاربرگ‌های سال گذشته می‌باشد.
استاندارد ۵۲۰ حسابرسی بر استفاده از "روشهای تحلیلی" برای ارزیابی اطلاعات مالی از طریق تحلیل روابط منطقی بین داده‌ها تاکید دارد. این روش‌ها شامل مقایسه اطلاعات واحد تجاری با دوره‌های قبل، پیش‌بینی‌های حسابرس و داده‌های مشابه صنعت است. طبق این استاندارد، حسابرس باید در مراحل برنامه‌ریزی و بررسی نهایی، نوسانات یا روابط غیرعادی را شناسایی کرده و شواهدی دال بر صحت یا تحریف ارقام صورتهای مالی به دست آورد.
استاندارد ۵۳۰ حسابرسی به استفاده از روشهای نمونه‌گیری برای ارائه مبنایی معقول جهت اظهارنظر درباره کل جامعه می‌پردازد. این استاندارد شامل طراحی نمونه، تعیین اندازه، اجرای روشهای حسابرسی بر روی اقلام انتخاب شده و ارزیابی انحرافات یا تحریف‌ها است. در این تحلیل، تمرکز بر کاهش "ریسک نمونه‌گیری" و انتخاب هوشمندانه واحدها برای دستیابی به بالاترین سطح اطمینان در گزارشگری مالی است.
استاندارد ۵۴۰ حسابرسی بر نحوه رسیدگی به برآوردهای حسابداری (مانند ذخایر و ارزش منصفانه) تمرکز دارد. در این محتوا، متدولوژی ارزیابی ریسک‌های ناشی از ابهام در برآورد، نحوه برخورد با قضاوت‌های مدیریت و الزامات افشا طبق استانداردهای ایران تحلیل شده است. این راهنما به حسابرسان کمک می‌کند تا با اتکا بر شواهد کافی، از صحت ارائه ارقام تخمینی در صورتهای مالی اطمینان حاصل کنند.
استاندارد ۵۵۰ حسابرسی، چارچوب قانونی و عملیاتی برخورد با اشخاص وابسته را تبیین می‌کند. از آنجا که این روابط می‌توانند مسیری برای تحریف یا تقلب باشند، حسابرس موظف است تمام معاملات فی‌مابین و ماهیت آن‌ها را شناسایی کند. این مقاله به بررسی مسئولیت‌های حسابرس در قبال افشاگری‌های مدیریت و نحوه کشف معاملاتی می‌پردازد که خارج از شرایط معمول بازار انجام شده‌اند.
استاندارد حسابرسی ۵۶۰ به بررسی "رویدادهای پس از تاریخ صورتهای مالی" می‌پردازد. این استاندارد، حسابرس را موظف می‌کند شواهدی کسب کند که تمامی وقایع رخ‌داده بین تاریخ صورتهای مالی و تاریخ گزارش حسابرس که نیاز به تعدیل یا افشا دارند، شناسایی شده باشند. تمرکز اصلی بر تفکیک رویدادهای تعدیلی (شواهدی بر شرایط موجود در تاریخ ترازنامه) و غیرتعدیلی است. رعایت این استاندارد برای جلوگیری از تحریف بااهمیت و صدور گزارش صحیح حیاتی است.
استاندارد ۵۷۰ حسابرسی، چارچوب ارزیابی «فرضیه تداوم فعالیت» را تبیین می‌کند. طبق این استاندارد، حسابرس موظف است شواهد کافی درباره توانایی واحد تجاری برای ادامه فعالیت در آینده قابل‌پیش‌بینی (حداقل ۱۲ ماه) جمع‌آوری کند. در صورت وجود رویدادهایی که تردید اساسی ایجاد می‌کنند، حسابرس باید آثار این ابهامات را بر نوع اظهارنظر و افشاهای صورتهای مالی بررسی نماید تا از گمراه نشدن ذینفعان اطمینان حاصل شود.
استاندارد ۵۸۰ حسابرسی بر اهمیت «تأییدیه‌های کتبی» به عنوان یکی از شواهد کلیدی حسابرسی تاکید دارد. طبق این استاندارد، حسابرس باید از مدیریت تاییدیه مکتوبی دریافت کند که مسئولیت تهیه صورتهای مالی و ارائه تمام اطلاعات لازم را پذیرفته است. اگرچه این تاییدیه شواهد لازم را فراهم می‌کند، اما به تنهایی جایگزین سایر روشهای حسابرسی نمی‌شود و در صورت تردید در صلاحیت مدیریت، اعتبار آن زیر سوال می‌رود.
