استاندارد ۶۰۰ حسابرسی تحت عنوان «ملاحظات خاص در حسابرسی صورتهای مالی گروه»، چارچوب تعامل بین حسابرس گروه و حسابرسان بخش را تبیین می‌کند. این استاندارد بر ارزیابی ریسک، تعیین اهمیت برای بخش‌ها و نحوه اتکا بر کار حسابرسان دیگر تمرکز دارد تا اطمینان معقول از عدم وجود تحریف با اهمیت در صورتهای مالی تلفیقی حاصل شود.
استاندارد حسابرسی ۶۱۰ به تبیین مسئولیتهای حسابرس مستقل در زمان استفاده از کار واحد حسابرسی داخلی یا دریافت کمک مستقیم از آن‌ها می‌پردازد. طبق این استاندارد، حسابرس مستقل باید ابتدا "جایگاه سازمانی"، "صلاحیت حرفه‌ای" و "نظم‌مندی" واحد حسابرسی داخلی را ارزیابی کند. نکته طلایی این استاندارد این است که استفاده از کار حسابرسان داخلی هرگز از مسئولیت نهایی حسابرس مستقل نسبت به اظهارنظر حرفه‌ای نمی‌کاهد.
استاندارد حسابرسی ۶۲۰ چارچوب قانونی بهره‌گیری از دانش متخصصان غیرحسابدار (مانند ارزیابان، مهندسان یا حقوقدانان) را تبیین می‌کند. این استاندارد بر سه رکن اصلی تاکید دارد: اول، تعیین ضرورت نیاز به کارشناس؛ دوم، ارزیابی صلاحیت، شایستگی و بی‌طرفی وی؛ و سوم، تعیین کفایت کار کارشناس به عنوان شواهد حسابرسی. طبق این استاندارد، مسئولیت نهایی اظهارنظر حسابرسی همچنان بر عهده حسابرس است و استفاده از کار کارشناس، این مسئولیت را سلب نمی‌کند.
استاندارد حسابرسی ۷۰۰ زیربنای نهایی فرآیند حسابرسی است که به حسابرس می‌آموزد چگونه بر اساس شواهد کسب شده، نسبت به منصفانه بودن صورتهای مالی اظهارنظر کند. این استاندارد نه تنها شکل و محتوای گزارش حسابرس مستقل را یکپارچه می‌کند، بلکه معیارهای تمایز بین "اظهارنظر مقبول" و نیاز به تعدیل را مشخص می‌سازد. هدف اصلی آن، افزایش اعتبار صورتهای مالی برای ذینفعان از طریق یک گزارش استاندارد و شفاف است.
استاندارد حسابرسی ۷۰۵ چارچوب صدور "اظهارنظر تعدیل شده" را تعیین می‌کند. حسابرس زمانی از این استاندارد استفاده می‌کند که بر اساس شواهد، صورتهای مالی دارای "تحریف با اهمیت" باشند یا به دلیل "محدودیت در رسیدگی"، کسب شواهد کافی ممکن نباشد. خروجی این استاندارد به سه نوع گزارش مشروط (با اهمیت اما غیرفراگیر)، مردود (با اهمیت و فراگیر) و عدم اظهارنظر (ابهام یا محدودیت فراگیر) تقسیم می‌شود.
استاندارد حسابرسی ۷۰۱ با هدف افزایش شفافیت گزارشگری، حسابرس را موظف می‌کند "مسائل عمده حسابرسی" (Key Audit Matters) را که بر اساس قضاوت حرفه‌ای، بیشترین اهمیت را در حسابرسی صورتهای مالی دوره جاری داشته‌اند، افشا کند. این استاندارد پل ارتباطی میان حسابرس و استفاده‌کنندگان برای درک چالش‌های پیچیده مالی است.
استاندارد حسابرسی ۷۰۶ (ISA 706) چارچوب قانونی برای درج "بند تأکید بر مطلب خاص" و "سایر بندهای توضیحی" در گزارش حسابرس است. این استاندارد به حسابرس اجازه می‌دهد بدون تغییر در اظهارنظر، توجه استفاده‌کنندگان را به موضوعات ارائه شده در صورتهای مالی که برای درک آن‌ها حیاتی است (تأکید بر مطلب) یا موضوعاتی که برای درک مسئولیتهای حسابرس ضروری است (سایر توضیحات)، جلب کند.
استاندارد حسابرسی 710 (ISA 710) چارچوب رسیدگی و گزارشگری حسابرس را در قبال "اطلاعات مقایسه‌ای" صورتهای مالی فراهم می‌کند. این استاندارد بر یکنواختی رویه‌ها، ارزیابی تحریفات احتمالی و نحوه تعدیل گزارش حسابرس در صورت وجود سابقه گزارش تعدیل‌شده یا عدم حسابرسی دوره‌های قبل، تأکید دارد.
استاندارد حسابرسی ۷۲۰ (ISA 720) چارچوب رسیدگی حسابرس را نسبت به "سایر اطلاعات" منتشر شده توسط مدیریت، فراتر از صورتهای مالی حسابرسی‌شده و گزارش حسابرس، تعیین می‌کند. مسئولیت حسابرس محدود به مطالعه این اطلاعات و ارزیابی ناسازگاری‌های بااهمیت بین این اطلاعات و صورتهای مالی یا دانش به‌دست‌آمده در طول حسابرسی است، نه اظهارنظر بر صحت کل آن. هدف نهایی، افزودن پاراگراف مجزایی در گزارش حسابرس برای شفاف‌سازی این مسئولیت و گزارش‌دهی در صورت وجود تحریف بااهمیت است.
استاندارد ۸۰۰ حسابرسی، ملاحظات خاصی را که در حسابرسی صورتهای مالی تهیه شده بر اساس چارچوبهای با مقاصد خاص (مانند مبنای نقدی، الزامات قراردادی یا مبنای مالیاتی) ضروری است، تبیین می‌کند. این استاندارد بر لزوم ارزیابی پذیرش چارچوب، توجه به استفاده‌کنندگان مورد نظر و الزامات گزارشگری متفاوت نسبت به چارچوبهای با مقاصد عمومی تأکید دارد.
استاندارد ۸۰۵ حسابرسی، ملاحظات خاص را در زمان اجرای حسابرسی برای یک صورت مالی واحد (مانند ترازنامه) یا تنها یک جزء از آن صورت‌ها (مانند حساب موجودی کالا) ارائه می‌دهد. این استاندارد بر لزوم تعدیل استانداردهای حسابرسی ۱۰۰ تا ۷۰۰ متناسب با دامنه محدود کار، پذیرش چارچوب گزارشگری قابل قبول، و ارائه اظهارنظر جداگانه تأکید دارد.
استاندارد ۲۴۰۰، الزامات و رویه‌های مربوط به اجرای یک قرارداد بررسی اجمالی صورتهای مالی را توسط حسابرس تعیین می‌کند. هدف از این خدمت، کسب یک سطح "اطمینان محدود" یا "نتیجه‌گیری سلبی" در مورد عدم وجود تحریف بااهمیت در صورتهای مالی است. این نوع رسیدگی، عمق کمتری نسبت به حسابرسی کامل دارد و عمدتاً متکی بر پرس‌وجو از مدیریت و روش‌های تحلیلی است.
