ماده ۲۰۶ قانون آیین دادرسی مدنی، نحوه رسیدگی به اسناد و دفاتر (مانند دفاتر تجارتی یا صورت‌حساب‌ها) را در فرایند دادرسی مشخص می‌کند.

نکات کلیدی:

محل رسیدگی: رسیدگی به این اسناد می‌تواند در یکی از دو محل زیر انجام شود:
در خود دادگاه: اسناد به دادگاه آورده شده و در آنجا مورد بررسی قرار گیرند.
در محل اسناد: اگر ضرورت داشته باشد یا جابجایی اسناد دشوار باشد، رسیدگی در محلی که اسناد در آن قرار دارند (مثلاً دفتر شرکت یا انبار) انجام می‌شود.

ماده ۲۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی، یک محدودیت مهم بر اختیارات وکیل در خصوص اقرار (اذعان به حقی برای طرف مقابل) اعمال می‌کند.

نکات کلیدی:

اصل کلی: اقرار یک طرف دعوا به ضرر خود، معمولاً دلیل محکمه‌پسند است و می‌تواند منجر به صدور رأی شود.
نقش وکیل: وکیل نماینده قانونی موکل خود در دادگاه است و می‌تواند در حدود اختیارات خود اقداماتی را به نیابت از موکل انجام دهد.

ماده ۲۰۴ قانون آیین دادرسی مدنی، دو شکل اصلی اقرار را که می‌تواند در فرایند دادرسی مورد استفاده قرار گیرد، تعریف و نحوه استفاده از یکی از آن‌ها را مشخص می‌کند.

ماده ۲۰۳ قانون آیین دادرسی مدنی، ملاک تعیین اعتبار و نحوه رسیدگی به اقرار را بر اساس محل وقوع آن مشخص می‌کند. این تمایز بین “اقرار در دادگاه” و “اقرار خارج از دادگاه” اهمیت دارد زیرا ممکن است آثار حقوقی متفاوتی داشته باشد.

ماده ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی، دو اصل مهم در فرایند دادرسی را بیان می‌کند: اصل لزوم اطلاع‌رسانی به طرفین دعوا و اصل امکان رسیدگی غیابی.

بررسی ادله اختلافی در دادگاه
رسیدگی ماهوی به دلایل دعوا
جلسه دادرسی و بررسی ادله
مؤثر بودن دلیل در تصمیم نهایی

ماده ۱۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از اصول بنیادین دادرسی مدنی را بیان می‌کند: اصل کشف حقیقت که وظیفه‌ای فعال را بر عهده دادگاه قرار می‌دهد.

ماده ۱۹۸ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از قواعد مهم مربوط به بار اثبات در دعاوی حقوقی را بیان می‌کند: اصل بقای حق یا دین.

ماده ۱۹۷ آیین دادرسی مدنی، اصل بنیادین «برائت» را در دعاوی مدنی تثبیت می‌کند؛ بار اثبات بر دوش مدعی است و در صورت ناتوانی وی، سوگند خوانده، مبنای صدور حکم برائت خواهد بود. این اصل، تضمین‌کننده حقوق افراد در برابر ادعاهای اثبات‌نشده است.