نویسنده: زهرا رضائی

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 15

1   .      این‌ استاندارد به نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاریها و الزامات‌ افشای‌ اطلاعات‌ مربوط‌ می‌پردازد.

2   .      حسابداری‌ سرمایه‌گذاری‌ در کلیه‌ واحدهای‌ تجاری‌ باید طبق‌ الزامات‌ این‌ استاندارد انجام‌ شود. این‌ استاندارد نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ در صورتهای‌ مالی‌ تلفیقی‌ را تعیین‌ نمی‌کند لیکن‌ درخصوص‌ نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاریهای‌ پیشگفته‌ در صورتهای‌ مالی‌ واحد تجاری‌ اصلی‌ کاربرد دارد مگر در مواردی‌ که‌ در استانداردهای‌ حسابداری‌ مربوط‌ به‌ سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ نحوه‌ عمل‌ دیگری‌ تجویز شده‌ باشد.

3  .       موارد زیر در این‌ استاندارد مورد بحث‌ قرار نمی‌گیرد:

الف‌ .    [حذف شد]

ب   .    سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ در صورتهای‌ مالی‌ تلفیقی‌.

ج‌    .    سرمایه‌گذاریهای‌ خاص‌ ازجمله‌ ابزارهای‌ مالی‌ پیچیده‌.

د     .    سرمایه‌گذاریهایی‌ که‌ توسط‌ طرحهای‌ مزایای‌ بازنشستگی‌ و مؤسسات‌ بیمه‌ عمر انجام‌ می‌شود.

ﻫ     .    سرمایه‌گذاری‌ در املاک‌.

4  .       نظر به‌ اینکه‌ یکی‌ از ویژگیهای‌ کلیه‌ سرمایه‌گذاریها، ایجاد منافع‌ اقتصادی‌ برای‌ واحد سرمایه‌گذار است‌، نحوه‌ حسابداری‌ مندرج‌ در این‌ استاندارد عملکرد سرمایه‌گذاری‌ یک‌ واحد سرمایه‌گذار را به نحو مناسب‌ شناسایی‌ و اندازه‌گیری‌ می‌کند. لذا، این‌ استاندارد، در مورد کلیه‌ واحدهای‌ تجاری‌ سرمایه‌گذار، صرف نظر از ماهیت‌، درصد سرمایه‌گذاری‌ و حجم‌ فعالیت‌ سرمایه‌گذاری‌ آنها، ازجمله‌ شرکتهای‌ تخصصی‌ سرمایه‌گذاری‌ کاربرد دارد. با این‌ حال‌، این‌ امر مانع‌ تدوین‌ رهنمودهای‌ ویژه‌ برای‌ صنایع‌ و گروههای‌ واحدهای‌ تجاری‌ خاص‌ با رعایت‌ اصول‌ کلی‌ مندرج‌ در این‌ استاندارد نیست‌.

تعاریف‌ در استاندارد شماره 15

5  .       اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:

سرمایه‌گذاری نوعی‌ دارایی‌ است‌ که‌ واحد سرمایه‌گذار برای‌ افزایش‌ منافع‌ اقتصادی‌ از طریق‌ توزیع‌ منافع‌ (به‌ شکل‌ سود سهام‌، سود تضمین‌ شده‌ و اجاره‌)، افزایش‌ ارزش‌ یا سایر مزایا (مانند مزایای‌ ناشی از مناسبات‌ تجاری‌) نگهداری‌ می‌کند.

سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت به‌ طبقه‌ای‌ از سرمایه‌گذاریها گفته‌ می‌شود که‌ به قصد استفاده‌ مستمر در فعالیتهای‌ واحد تجاری‌ نگهداری‌ شود. یک‌ سرمایه‌گذاری‌ هنگامی‌ به عنوان‌ دارایی‌ غیرجاری‌ طبقه‌بندی‌ می‌شود که‌ قصد نگهداری‌ آن‌ برای‌ مدت‌ طولانی‌ به وضوح‌ قابل‌ اثبات‌ باشد یا توانایی‌ واگذاری‌ آن‌ توسط‌ سرمایه‌گذار مشمول‌ محدودیتهایی‌ باشد.

سرمایه‌گذاری‌ جاری به‌ طبقه‌ای‌ از سرمایه‌گذاریها گفته‌ می‌شود که‌ سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ نباشد.

سرمایه‌گذاری‌ سریع‌المعامله‌ در بازار نوعی‌ سرمایه‌گذاری‌ است‌ که‌ برای‌ آن‌ بازار فعالی‌ که‌ آزاد و در دسترس‌ است‌ وجود دارد به‌طوری‌ که‌ از طریق‌ آن‌ بتوان‌ به‌ ارزش‌ بازار یا شاخصی‌ قابل‌ اتکا که‌ محاسبه‌ ارزش‌ بازار را امکان‌پذیر سازد، دست‌ یافت‌.

سود سهمی‌ (یا سهام‌ جایزه‌) عبارت‌ است‌ از توزیع‌ سود به‌ شکل‌ سهم‌ بین‌ صاحبان‌ سهام‌ یک‌ واحد تجاری‌ از محل‌ سود تقسیم‌ نشده‌ یا اندوخته‌ها که‌ با توجه‌ به‌ اصلاحیه‌ قانون‌ تجارت‌ موکول‌ به‌ تصویب‌ مجمع‌ عمومی‌ فوق‌العاده‌ است‌.

حق‌ تقدم‌ به موجب‌ ماده‌ 166 اصلاحیه‌ قانون‌ تجارت‌، حقی‌ است‌ قابل‌ نقل‌ و انتقال‌ که‌ در زمان‌ خرید سهام‌ جدید توسط‌ صاحبان‌ سهام‌ واحد تجاری‌ به‌ نسبت‌ سهامی‌ که‌ مالکند به‌ ایشان‌ تعلق‌ می‌گیرد.

سرمایه‌گذاری‌ در املاک  عبارت‌ از املاک (زمین یا ساختمان- یا قسمتی از ساختمان- یا هر دو) تکمیل‌شده یا در جریان ساخت است که به قصد دریافت اجاره‌بها یا افزایش ارزش یا هر دو (توسط مالک یا توسط اجاره‌کننده به عنوان دارایی اجاره تأمین مالی) نگهداری می‌شود، و برای مقاصد زیر نگهداری نمی‌شود:

الف.            استفاده در تولید یا عرضه کالاها یا خدمات یا برای مقاصد اداری؛ یا

ب  .            فروش در روال عادی فعالیتهای تجاری.

صندوق سرمایه‌گذاری نهاد مالی است که منابع مالی حاصل از انتشار گواهی سرمایه‌گذاری را در موضوع فعالیت مصوب خود سرمایه‌گذاری می‌کند.

6  .          اگرچه‌ ویژگی‌ زیربنایی‌ سرمایه‌گذاری‌ این‌ است‌ که‌ با قصد کسب‌ منافع‌ اقتصادی‌ آتی‌ انجام‌ می‌پذیرد، اما این‌ ویژگی‌ در مورد کلیه‌ داراییها مصداق‌ دارد. این‌ امر مشکلاتی‌ را در تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ از نظر مقاصد این‌ استاندارد ایجاد می‌کند زیرا این‌

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

مقدمه‌ در استاندارد شماره 14

1 .    از جمله‌ اطلاعات‌ مفیدی‌ که‌ می‌تواند در تحلیل‌ وضعیت‌ مالی‌ واحدتجاری‌ برای‌ استفاده‌کنندگان‌ صورتهای‌ مالی‌ مفید واقع‌ شود، ارائـه‌ جداگانه‌ داراییهای‌ جاری‌ و بدهیهای‌ جاری‌ در ترازنامه‌ است‌. معمولاً به‌ مـازاد داراییهـای‌ جاری‌ بر بدهیهای‌ جاری‌، ” خالص‌ داراییهـای‌ جـاری‌“
یا ” سرمایه‌ در گردش“ و به‌ مازاد بدهیهای‌ جاری‌ بر داراییهای‌ جاری‌ ” خالص‌ بدهیهای‌ جاری“ اطلاق‌ می‌شود.

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 14

2 .        این‌ استاندارد باید برای‌ ارائـه‌ داراییهای‌ جاری‌ و بدهیهای‌ جاری‌ در ترازنامه‌ بکار گرفته‌ شود.

دیدگاههای‌ موجود در مورد داراییهای‌ جاری‌ و بدهیهای‌ جاری‌ در استاندارد شماره 14

3 .    از نظر برخی‌، هدف‌ از طبقه‌بندی‌ داراییها و بدهیها به‌ ” جاری“ و ” غیر جاری“ ، ارائـه‌ معیاری‌ تقریبی‌ از نقدینگی‌ واحد تجاری‌، یعنی‌ توانایی‌ آن‌ در انجام‌ فعالیتهای‌ روزمره‌، بدون‌ مواجهه‌ با مشکلات‌ مالی‌ است‌. برخی‌ دیگر، به‌ این‌ طبقه‌ بندی‌ به عنوان‌ ابزاری‌ برای‌ تشخیص‌ آن‌ حصه‌ از منابع‌ و تعهدات‌ واحد تجاری‌ می‌نگرند که‌ گردش‌ مستمر دارد.

4 .    اهداف‌ مزبور تاحدی‌ با یکدیگر ناسازگار است‌، زیرا در سنجش‌ نقدینگی‌، ملاک‌ طبقه‌بندی‌ داراییها و بدهیها به‌ جاری‌ یا غیرجاری‌، امکان‌ نقد شدن‌ و یا تسویه‌ آنها در آینده‌ نزدیک‌ است‌، ولی‌ معیار تشخیص‌ داراییها و بدهیها به عنوان‌ ” اقلام‌ در گردش“ عمدتاً معطوف‌ به‌ مصرف‌ یا تسویه‌ آنها در راه‌ ایجاد درآمد طی‌ چرخه‌ عملیاتی‌ معمول‌ واحد تجاری‌ است‌. چرخه‌ عملیاتی‌ یک‌ واحد تجاری‌، معمولاً متوسط‌ فاصله‌ زمانی‌ بین‌ ” تحصیل‌ موادی‌ که‌ وارد فرایند عملیات‌ می‌شود“ و ” تبدیل‌ نهایی‌ آنها به‌ وجه‌ نقد “ است‌.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6

مقدمـه‌ در استاندارد شماره 13

1 .        هدف‌ این‌ استاندارد، تجویز نحوه‌ عمل‌ حسابداری‌ مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ است‌. براساس‌ این‌ استاندارد، مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ عموماً بلافاصله‌ به عنوان‌ هزینه‌ دوره‌ شناسایی‌ می‌شود، به استثنای‌ مواردی‌ که‌ این‌ مخارج‌ به‌ حساب‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ منظور می‌گردد.

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 13

2 .        این‌ استاندارد باید برای‌ حسابداری‌ مخارج‌ تامین‌ مالی‌ بکار گرفته‌ شود.

3 .        مخارج‌ واقعی‌ یا انتسابی‌ به‌ حقوق‌ صاحبان‌ سرمایه‌، در این‌ استاندارد مطرح‌ نمی‌شود.

تعاریف‌ در استاندارد شماره 13

4 .        اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:

مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ عبارت‌ است‌ از سود تضمین‌ شده‌، کارمزد و سایر مخارجی‌ که‌ واحد تجاری‌ برای‌ تأمین‌ منابع‌ مالی‌ متحمل‌ می‌شود.

دارایی‌ واجد شرایط‌ یک‌ دارایی‌ است‌ که‌ آماده‌ سازی‌ آن‌ جهت‌ استفاده‌ مورد انتظار یا فروش‌ الزاماً مدت‌ زیادی‌ طول‌ می‌کشد.

5 .        مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ موارد زیر باشد:

الف .    سود تضمین‌ شده‌، کارمزد و جرایم‌ دیرکرد تسهیلات‌ مالی‌ کوتاه‌مدت‌ و بلندمدت‌.

ب   .    مخارج‌ جنبی‌ تسهیلات‌ مالی‌ دریافتی‌ از قبیل‌ حق‌ ثبت‌ و حق‌ تمبـر اسنـاد تضمینی‌ واگذاری‌ در رابطه‌ با قراردادهای‌ مربوط‌.

ج    .    مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ مربوط‌ به‌ قراردادهای‌ اجاره‌ به‌ شرط‌ تملیک‌ و خرید اقساطی‌ که‌ براساس‌ استانداردهای‌ حسابداری‌ مربوط‌ شناسایی‌ می‌شود.

د     .    تفاوت‌ تسعیر ارز ناشی از تسهیلات‌ ارزی‌ دریافتی‌ تا حدی‌ که‌ به عنوان‌ تعدیل‌ سود تضمین‌ شده‌ و کارمزد تسهیلات‌ مذکور محسوب‌ می‌شود.

6 .        موجودیهایی‌ که‌ رساندن‌ آن‌ به‌ وضعیت‌ قابل‌ فروش‌ مستلزم‌ صرف‌ دوره‌ زمانی‌ قابل‌ ملاحظه‌ای‌ است‌ و نیز ماشین‌آلات‌ تولیدی‌، تأسیسات‌ تولید نیرو و ساختمانها، نمونه‌هایی‌ از دارایی‌ واجد شرایط‌ می‌باشد. سایر سرمایه‌گذاریها و موجودیهایی‌ که‌ مرتباً یا به‌ شیوه‌های‌ دیگر به‌ مقادیر زیاد و به طور مستمر در کوتاه‌مدت‌ تولید می‌شود، دارایی‌ واجد شرایط‌ نیست‌. داراییهایی‌ که‌ به‌هنگام‌ تحصیل‌ برای‌ استفاده‌ مورد نظر یا فروش‌ آماده‌ است‌، به عنوان‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ تلقی‌ نمی‌شود.

شناخت‌ مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ در استاندارد شماره 13

7 .        مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ باید در دوره‌ وقوع‌ به عنوان‌ هزینه‌ شناسایی‌ شود به‌ استثنای‌ مواردی‌ که‌ براساس‌ بند 8 به‌ بهای‌ تمام‌شده‌ دارایی‌ منظور می‌شود.

8 .        آن‌ بخش‌ از مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ که‌ مستقیماً قابل‌ انتساب‌ به‌ تحصیل‌ یک‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ است‌ باید به عنوان‌ بخشی‌ از بهای‌ تمام‌ شده‌ دارایی‌ محسوب‌ شود. مبلغ‌ مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ قابل‌ احتساب‌ در بهای‌ تمام‌ شده‌ دارایی‌، باید طبق‌ این‌ استاندارد تعیین‌ شود.

9 .        مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ در صورتی‌ قابل‌ احتساب‌ در بهای‌ تمام‌ شده‌ دارایی‌ است‌ که‌ دارای‌ منافع‌ اقتصادی‌ آتی‌ برای‌ واحد تجاری‌ بوده‌ و به‌گونه‌ای‌ اتکاپذیر قابل‌ اندازه‌گیری‌ باشد.

مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ قابل‌ احتساب‌ در بهای‌ تمام‌ شده‌ دارایی‌

10 .      مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ که‌ مستقیماً قابل‌ انتساب‌ به‌ تحصیل‌ یک‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ است‌، آن‌دسته‌ از مخارجی‌ است‌ که‌ درصورت‌ عدم‌ تحصیل‌ آن‌ دارایی‌، باید از آن‌ اجتناب‌ می‌شد. چنانچه‌ یک‌ واحد تجاری‌ مشخصاً به‌ منظور تحصیل‌ یک‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ خاص‌، اقدام‌ به‌ اخذ تسهیلات‌ مالی‌ کند، مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ را که‌ مستقیماً به‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ مربوط‌ است‌، به‌ راحتی‌ می‌توان‌ تشخیص‌ داد.

11 .      ممکن‌ است‌ تشخیص‌ رابطه‌ مستقیم‌ بین‌ تسهیلات‌ مالی‌ خاص‌ و یک‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ و همچنین‌ تعیین‌ تسهیلات‌ مالی‌ قابل‌ اجتناب‌ (در صورت‌ عدم‌ تحصیل‌ دارایی‌) مشکل‌ باشد. برای‌ مثال‌، چنانچه‌ فعالیت‌ تأمین‌ مالی‌ واحد تجاری‌ به‌ صورت‌ متمرکز انجام‌ شود چنین‌ مشکلی‌ پیش‌ می‌آید. درچنین‌ شرایطی‌، تعیین‌ مبلغ‌ مخارج‌ تأمین‌ مالی‌ که‌ مستقیماً قابل‌ انتساب‌ به‌ تحصیل‌ دارایی‌ واجد شرایط‌ است‌ مشکل‌ و اعمال‌ قضاوت‌ ضروری‌ می‌شود.

برگه‌ها: 1 2 3

پیشگفتار

(1)       استاندارد حسابداری 12 افشای اطلاعات اشخاص وابسته که در تاریخ 1386/04/30 وسط مجمع عمومی سازمان حسابرسی تصویب شده است، جایگزین استاندارد حسابداری 12 قبلی می‌شود و الزامات آن در مورد صورتهای مالی که دوره مالی آنها از تاریخ 1386/1/1 و بعد از آن شروع می‌شود لازم‌الاجراست.

تغییرات اصلی

دامنه کاربرد

(2)       واحدهای تجاری تحت کنترل دولت که اوراق سهام یا اوراق مشارکت آنها به عموم عرضه شده یا در جریان عرضه عمومی می‌باشد، درخصوص معاملات با سایر واحدهای تجاری که مستقیماً و نه از طریق واحد تجاری گزارشگر تحت کنترل دولت می‌باشد در دامنه کاربرد این استاندارد قرار گرفته‌ است.

تعاریف

(3)       تعریف ” شخص وابسته “ با افزودن موارد زیر بسط داده شده است:

اشخاص دارای کنترل مشترک بر واحد تجاری،

مشارکتهای خاصی که واحد تجاری در آن شریک خاص است، و

طرح بازنشستگی خاص کارکنان واحد تجاری، یا طرح بازنشستگی خاص کارکنان اشخاص وابسته به آن و همچنین واحدهای تجاری تحت کنترل این‌گونه طرحها.

(4)       در این استاندارد اصطلاح ” مدیران اصلی“ تعریف شده است.

هدف از افشای اطلاعات اشخاص وابسته

(5) مباحث مربوط به نحوه تعیین قیمت در معاملات با اشخاص وابسته و نیز موارد افشای مربوط به آن، حذف شده است؛ زیرا این استاندارد برای اندازه‌گیری معاملات با اشخاص وابسته بکار نمی‌رود.
(6) در استاندارد تصریح شده است که دو شریک خاص تنها بواسطه داشتن کنترل مشترک بر یک مشارکت خاص، اشخاص وابسته نیستند.

افشا

7. استاندارد، الزامات افشا درباره موارد زیر را تصریح کرده است:

مانده‌ حسابهای فیمابین با اشخاص وابستـه، دوره تسویـه و نرخ سود تضمیـن شـده، تضمین‌های مربوط و ماهیت مابه‌ازای تسویه.

جزئیات هرگونه تضمین ارائه شده یا دریافت شده، و

تسویه بدهیها از طرف واحد تجاری یا توسط واحد تجاری ازطرف شخص دیگر.

8. سایر الزامات جدید افشا به شرح زیر است:

افشای اینکه شرایط معاملات با اشخاص وابسته با شرایط حاکم بر سایر معاملات انجام شده در روال عادی داد و ستدهای واحد تجاری (معاملات حقیقی) یکسان است، در مواردی که این امر قابل اثبات باشد.

هزینه مطالبات سوخت شده و مشکوک‌الوصول ناشی از معاملات با اشخاص وابسته.

مبلغ معاملات، و مبالغ پرداختنی به اشخاص وابسته و مبالغ دریافتنی از آنان به تفکیک طبقات مشخص.

نام واحد تجاری اصلی و کنترل‌کننده نهایی، چنانچه متفاوت باشد، و در صورت عدم تهیه صورتهای مالی برای استفاده عمومی توسط واحدهای مزبور، نام واحد تجاری اصلی بعدی که این کار را انجام می‌دهد.

موارد افتراق با اهمیت بین شرایط حاکم بر معاملات با اشخاص وابسته با شرایط حاکم بر سایر معاملات انجام شده در روال عادی داد و ستدهای واحد تجاری.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5

پیشگفتار در استاندارد شماره 11

(1)       استاندارد حسابداری 11 داراییهای ثابت مشهود که در تاریخ 1386/4/30 توسط مجمع عمومی سازمان حسابرسی تصویب شده است، جایگزین استاندارد حسابداری 11 قبلی می‌شود و الزامات آن در مورد صورتهای مالی که دوره مالی آنها از تاریخ 1386/1/1 و بعد از آن شروع می‌شود، لازم‌الاجراست.

دلایل تجدیدنظر در استاندارد

(2)       این تجدیدنظر با هدف هماهنگی بیشتر با استانداردهای بین‌المللی حسابداری و بهبود استاندارد قبلی، انجام شده است.

تغییرات اصلی

(3)       اجزای بهای تمام شده دارایی ثابت مشهود شامل برآورد اولیه مخارج پیاده‌سازی و برچیدن دارایی و بازسازی محل نصب آن از بابت تعهدی است که در زمان تحصیل دارایی تقبل می‌شود. در زمان تحصیل دارایی، این مخارج و تعهد مرتبط با آن براساس ارزش فعلی اندازه‌گیری می‌شود. طبق استاندارد قبلی از بابت مخارج مزبور، طی عمر مفید دارایی، ذخیره لازم در حسابها منظور می‌گردید.

(4)       در مواردی که یک دارایی ثابت مشهود در معاوضه با دارایی غیرپولی یا ترکیبی از داراییهای پولی و غیرپولی تحصیل می‌شود، باید به ارزش منصفانه اندازه‌گیری و شناسایی شود مگر اینکه معاوضه فاقد محتوای تجاری باشد. در استاندارد قبلی صرفاً معاوضه داراییهای ثابت مشهود غیر مشابه، برمبنای ارزش منصفانه اندازه‌گیری می‌شد.

(5)       فرایند استهلاک دارایی ثابت مشهود از زمانی که دارایی آماده بهره‌برداری است آغاز می‌شود. در استاندارد قبلی زمان آغاز استهلاک دارایی تصریح نشده بود.

 (6)      ارزش باقیمانده دارایی ثابت مشهود با این فرض برآورد می‌شود که اگر دارایی درحال حاضر در وضعیت موجود آن در پایان عمر مفید می‌بود واحد تجاری از واگذاری آن چه مبلغی کسب می‌کرد. در استاندارد قبلی مشخص نشده بود که آیا ارزش باقیمانده همین مبلغ است یا مبلغی است که در آینده، بدون تعدیل بابت تورم، ازطریق واگذاری دارایی کسب خواهد شد.

(7)       واحدهای تجاری مجاز نیستند برای مخارج بازرسیهای عمده داراییهای ثابت مشهود، قبل از وقوع این مخارج ذخیره شناسایی کنند. در استاندارد قبلی این موضوع مطرح نشده بود.

هدف در استاندارد شماره 11

1 . هدف‌ این‌ استاندارد، تجویز نحوه‌ حسابداری‌ داراییهای‌‌ثابت مشهود است تا‌ استفاده‌کنندگان صورتهای مالی بتوانند اطلاعات مربوط به سرمایه‌گذاری واحد تجاری در این داراییها و تغییرات آن را تشخیص دهند. موضوعات اصلی در حسابداری داراییهای ثابت مشهود عبارت از شناخت دارایی، تعیین مبلغ دفتری آن و شناخت هزینه‌ استهلاک و زیان کاهش ارزش دارایی‌ است‌.

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 11

2 .        این‌ استاندارد باید برای حسابداری‌ تمام‌ داراییهای‌ ثابت مشهود بکار گرفته‌ شود، مگر این‌که به موجب استانداردی دیگر، نحوه حسابداری متفاوتی مجاز یا الزامی شده باشد.

3 .        این استاندارد برای موارد زیر کاربرد ندارد:

الف.    داراییهای زیستی مرتبط با فعالیتهای کشاورزی (به استاندارد حسابداری 26 فعالیتهای کشاورزی مراجعه شود).

ب   .    حق امتیاز معادن، ذخایر مواد معدنی مانند نفت و گاز طبیعی و منابع مشابهی که احیا‌ شونده نیست.

ج    .    داراییهای ثابت مشهودی که طبق استاندارد حسابداری 31 داراییهای غیرجاری نگهداری شده برای فروش و عملیات متوقف شده، به طور مستقل یا در قالب یک مجموعه واحد، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده باشد.

با این حال، این استاندارد برای داراییهای ثابت مشهود مورد استفاده در توسعه یا نگهداری داراییهای مندرج در بندهای ” الف“ و ” ب“ کاربرد دارد.

4 .        سایر استانداردها ممکن است شناخت یک دارایی ثابت مشهود را برمبنای رویکردی متفاوت با این استاندارد الزامی نماید. برای مثال استاندارد حسابداری 21 حسابداری اجاره‌ها، واحد تجاری را ملزم می‌کند که شناخت یک دارایی ثابت مشهود مورد اجاره را برمبنای انتقال مخاطرات و مزایا ارزیابی کند. با این حال در چنین مواردی سایر جنبه‌های حسابداری این داراییها ازجمله استهلاک، توسط این استاندارد مقرر شده است.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

دامنـه‌ کاربرد در استاندارد شماره 10

1 .        این‌ استاندارد باید برای‌ حسابداری‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ و سایر اشکال‌ کمکهای‌ دولتی‌ بکار گرفته‌ شود.

2 .        الزامات‌ این‌ استاندارد، همچنین‌ می‌تواند به عنوان‌ بهترین‌ الگوی‌ عمل‌ حسابداری‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ و سایر اشکال‌ کمک‌ دریافتی‌ از منابع‌ غیر دولتی‌ مورد استفاده‌ قرار گیرد.

تعاریف‌ در استاندارد شماره 10

3 .        اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:

دولت‌ متشکل‌ است‌ از وزارتخانه‌ها، مؤسسات‌ دولتی، نهادها و ارگانهای‌ دولتی‌، شرکتهایی‌ که‌ بیش از 50% سرمایه‌ آنها متعلق‌ به‌ دولت‌ است‌ و سایر مؤسساتی‌ که‌ به موجب‌ قوانین‌ موضوعه‌، دولتی‌ شناخته‌ می‌شود.

درآمد عملیاتی عبارت‌ است‌ از افزایش‌ در حقوق‌ صاحبان‌ سرمایه‌، بجز موارد مرتبط‌ با آورده‌ صاحبان‌ سرمایه‌، که‌ از فعالیتهای‌ اصلی‌ و مستمر واحد تجاری‌ ناشی‌ شده‌ باشد.

کمک‌ دولت‌ عبارت‌ از عملیاتی‌ است‌ که‌ توسط‌ دولت‌ به منظور فراهم‌ کردن‌ مزیتهای‌ اقتصادی‌ برای‌ یک‌ واحد تجاری‌ یا گروهی‌ مشخص‌ از واحدهای‌ تجاری‌ در چارچوب‌ قوانین‌ و مقررات‌ معین‌ انجام‌ می‌شود. از لحاظ‌ مقاصد این‌ استاندارد، مزیتهایی‌ که‌ تنها به‌ طور غیرمستقیم‌ و از طریق‌ انجام‌ عملیات‌ مؤثر بر شرایط‌ عمومی‌ تجاری‌ فراهم‌ می‌شود، مانند تدارک‌ امکانات‌ زیربنایی‌ در مناطق‌ در حال‌ توسعـه‌ یا تحمیـل‌ محدودیتهای‌ تجـاری‌ بر رقبـا، جزء کمکهای‌ دولت‌ محسوب‌ نمی‌گردد.

کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت عبارت‌ است‌ از کمکهای‌ دولت‌ به‌ شکل‌ انتقال‌ دارایی‌ به‌ واحد تجاری‌ یا جلوگیری‌ از خروج‌ آن‌ از واحد تجاری‌ در قبال‌ رعایت‌ برخی‌ شرایط‌، درگذشته‌ یا آینده‌، مربوط‌ به‌ فعالیتهای‌ واحد تجاری‌. آن‌ گروه‌ از کمکهای‌ دولت‌ که‌ تعیین‌ ارزش‌ آنها به نحو معقولی‌ امکان‌پذیر نیست‌ و همچنین‌ معاملات‌ واحد تجاری‌ با دولت‌ که‌ نتوان‌ آنهـا را از فعالیتهای‌ عادی‌ واحد تمیز داد، جزء کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ محسوب‌ نمی‌شود.

         ارزش منصفانه قیمتی است که برای فروش یک دارایی یا انتقال یک بدهی در معامله‌ای متعارف بین فعالان بازار، در تاریخ اندازه‌گیری قابل دریافت یا قابل پرداخت خواهد بود.

4 .        برای‌ اهداف‌ این‌ استاندارد واژه‌ دولت‌ به‌ صورت‌ گسترده‌ای‌ تعریف‌ شده‌ است‌. در این‌ استاندارد همچنین‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ نهادهای‌ بین‌المللی‌ از قبیل‌ سازمان‌ ملل‌ متحد و مؤسسات‌ وابسته‌ به‌ آن‌ همانند کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ تلقی‌ می‌شود.

ماهیت‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ در استاندارد شماره 10

5 .        کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ معطوف‌ به‌ ترغیب‌ واحد تجاری‌ یا کمک‌ به‌ آن‌ جهت‌ انجام‌ فعالیتی‌ است‌ که‌ به‌ لحاظ‌ مصالح‌ اجتماعی‌ یا اقتصادی‌ ضرورت‌ دارد. کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ طیف‌ گسترده‌ای‌ را دربر می‌گیرد و به‌ علت‌ تغییر در سیاستهای‌ دولت‌ و یا وضع‌ قوانین‌ و مقررات‌ جدید تغییر می‌یابد. اعطای‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ دارای‌ شرایط‌ متعددی‌ از جمله‌ رعایت‌ قوانین‌ و مقررات‌ مربوط‌، وجود بودجه‌ مصوب‌، انجام‌ تشریفات‌ لازم‌ جهت‌ دریافت‌، نظارت‌ بر مخارج‌ انجام‌ شده‌ از محل‌ کمکهای‌ دریافتی‌ و نحوه‌ تسویه‌ آن‌ است‌ که‌ بر این‌ اساس‌، از دریافت‌ کمک‌ و چگونگی‌ وصول‌ آن‌ اطمینان‌ حاصل‌ می‌شود.

6 .        کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ از لحاظ‌ ماهیت‌ و اهداف‌ دارای‌ اشکال‌ متفاوتی‌ است‌ که‌ عمدتاً به‌ شرح‌ زیر می‌باشد:

الف .    کمکهایی‌ که‌ جهت‌ حمایت‌ مالی‌ واحد تجاری‌ در شرایط‌ اضطراری‌ یا جبران‌ مخارج‌ تحمل‌شده‌ قبلی‌ آن‌ بدون‌ هرگونه‌ پیش‌ شرطی‌ درارتباط‌ با عملیات‌ آتی‌ واحد تجاری‌ یا الزام‌ آن‌ به‌ انجام‌ مخارج‌ بیشتر، اعطا می‌شود. برای‌ مثال‌، می‌توان‌ از کمکهای‌ بلاعوض‌ دولت‌ جهت‌ جبران‌ خسارات‌ ناشی‌ از حوادث‌ طبیعی‌ و جنگ‌ یا جلوگیری‌ از تعطیل‌ واحدهای‌ تجاری‌ نام‌ برد.

ب   .    کمک‌هایی‌ که‌ جهت‌ تأمین‌ مالی‌ فعالیتهای‌ واحد تجاری‌ طی‌ مدتی‌ مشخص‌ یا جبران‌ زیان‌، هزینه‌ها یا کاهش‌ درآمد واحد تجاری‌ و با پیش‌بینی‌ قبلی‌ اعطا می‌شود. در برخی‌ موارد، این‌ کمکهای‌ بلاعوض‌ منبع‌ عمده‌ درآمد واحد تجاری‌ را تشکیل‌ می‌دهد. برای‌ نمونه‌ می‌توان‌ از یارانه‌های‌ پرداختی‌ در رابطه‌ با بهای‌ خرید مواد یا فروش‌ محصول‌ و یا جبران‌ زیان‌ شرکتهای‌ دولتی‌ ارائه‌کننده‌ خدمات‌ عمومی‌ نام‌ برد.

ج    .    کمکهایی‌ که‌ شرط‌ اساسی‌ اعطای‌ آن‌ الزام‌ واحد تجاری‌ دریافت‌کننده‌ کمک‌، به‌ خرید یا ساخت‌ داراییهای‌ غیرجاری‌ یا تحصیل‌ آن‌ به‌ هر شکل‌ دیگر است‌. در رابطه‌ با این‌ کمکها شرایط‌ فرعی‌ دیگری‌ نیز ممکن‌ است‌ درنظر گرفته‌ شود که‌ نوع‌ یا محل‌ استفاده‌ از داراییهای‌ مزبور یا دوره‌هایی‌ را که‌ طی‌ آن‌ داراییها باید تحصیل‌ یا نگهداری‌ شود محدود سازد. در برخی‌ موارد، درصورت‌ عدم‌ دریافت‌ این‌ کمکها، واحد تجاری‌ اساساً قادر به‌ شروع‌ یا ادامه‌ فعالیت‌ خود نیست‌. از جمله‌ این‌ کمکها می‌توان‌ به‌ کمک‌ از محل‌ داراییهای‌ ایجاد شده‌ طرحهای‌ عمرانی‌ و اهدای داراییهای‌ ثابت‌ مشهود اشاره‌ کرد. د   .    کمکهایی‌ که‌ در قالب‌ بخشش‌ مطالبات‌ دولت‌ از واحد تجاری‌ (از قبیل‌ بخشودگی‌ اصل‌ و سود تضمین‌ شده‌ تسهیلات‌ دریافتی‌) اعطا می‌گردد و نیز کمکهایی‌ که‌ جمعاً و خرجاً در بودجه‌ دولت‌ منظور می‌شود (یعنی‌ از یک‌ طرف‌ به عنوان‌ درآمد دولت‌ و از طرف‌ دیگر به عنوان‌ هزینه‌ دولت‌ در بودجه‌ شناسایی‌ می‌شود) از قبیل‌ معافیتهای‌ گمرکی‌ اعطایی‌ به‌ وزارت‌ نیرو و شرکتهای‌ تابعه‌ موضوع‌ ماده‌ واحده‌ مصوب‌ 15/4/1365 مجلس‌ شورای‌ اسلامی‌ و یا تأمین‌ غیر مستقیم‌ مابه‌التفاوت‌ مابه‌ازای‌ ریالی‌ ارز تخصیصی‌ به‌ واحدهای‌ تجاری‌ طبق‌ قانون‌ بودجـه‌ و موافقتنامه‌های‌ مربوط‌.

برگه‌ها: 1 2 3 4

مقدمـه‌ در استاندارد شماره 9

1 .    هدف‌ این‌ استاندارد تجویز نحوه‌ حسابداری‌ درآمدها و هزینه‌های‌ مرتبط‌ با پیمانهای‌ بلندمدت‌ در صورتهای‌ مالی‌ پیمانکار است‌. به دلیل‌ ماهیت‌ فعالیت‌ موضوع‌ پیمانهای‌ بلندمدت‌، تاریخ‌ شروع‌ پیمان‌ و تاریخ‌ تکمیل‌ آن‌ معمولاً در دوره‌های‌ مالی‌ متفاوتی‌ قرار می‌گیرد. بنابراین‌، مسئله‌ اصلی‌ در حسابداری‌ پیمانهای‌ بلندمدت‌، تخصیص‌ درآمدها و هزینه‌های‌ پیمان‌ به‌ دوره‌هایی‌ است‌ که‌ در آن‌ دوره‌ها عملیات‌ موضوع‌ پیمان‌ اجرا می‌شود. این‌ استاندارد معیارهای‌ شناخت‌ مندرج‌ در مفاهیم‌ نظری‌ گزارشگری‌ مالی‌ را جهت‌ تعیین‌ زمان‌ شناخت‌ درآمد و هزینه‌های‌ پیمان‌ به عنوان‌ اقلام‌ صورت‌ سود و زیان‌ بکار می‌گیرد. این‌ استاندارد همچنین‌، رهنمودهایی‌ را برای‌ اعمال‌ این‌ معیارها ارائه‌ می‌کند.

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 9

2 .        این‌ استاندارد باید برای‌ حسابداری‌ پیمانهای‌ بلندمدت‌ در صورتهای‌ مالی‌ پیمانکار بکار گرفته‌ شود.

تعاریف در استاندارد شماره 9

‌3 .        اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:پیمان‌ بلندمدت‌: پیمانی‌ است‌ که‌ برای‌ طراحی‌، تولید یا ساخت‌ یک‌ دارایی‌ منفرد قابل‌ ملاحظه‌ یا ارائـه‌ خدمات‌ (یا ترکیبی‌ از داراییها یا خدمات‌ که‌ تواماً یک‌ پروژه‌ را تشکیل‌ دهد) منعقد می‌شود و مدت‌ زمان‌ لازم‌ برای‌ تکمیل‌ پیمان‌ عمدتاً چنان‌ است‌ که‌ فعالیت‌ پیمان‌ در دوره‌های‌ مالی‌ متفاوت‌ قرار می‌گیرد . پیمانی‌ که‌ طبق‌ این‌ استاندارد، بلندمدت‌ تلقی‌ می‌گردد، معمولاً در طول‌ مدتی‌ بیش از یکسال‌ انجام‌ خواهد شد . با این حال‌، مدت‌ بیش از یکسال‌، مشخصه‌ اصلی‌ یک‌ پیمان‌ بلندمدت‌ نیست‌ . برخی‌ پیمانهای‌ با مدت‌ کمتر از یکسال‌، هرگاه‌ از نظر فعالیت‌ دوره‌، دارای‌ چنان‌ اهمیت‌ نسبی‌ باشد که‌ عدم‌ انعکاس‌ درآمد و هزینه‌ عملیاتی‌ و سود مربوط‌ به‌ آن‌ منجر به‌ مخدوش‌ شدن‌ درآمد و هزینه‌ عملیاتی‌ و نتایج‌ دوره‌ و

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

مقدمـه در استاندارد شماره 8

1 .        موجودی‌ مواد و کالا، بخش‌ عمده‌ای‌ از داراییهای‌ بسیاری‌ از واحدهای‌ تجاری‌ را تشکیل‌ می‌دهد. بنابراین‌، ارزشیابی‌ و انعکاس‌ موجودی‌ مواد و کالا اثر با اهمیتی‌ در تعیین‌ و ارائـه‌ وضعیت‌ مالی‌ و عملکرد مالی‌ واحدهای‌ تجاری‌ دارد.

دامنه‌ کاربرد در استاندارد شماره 8

2 .        این‌ استاندارد، نحوه‌ ارزشیابی‌ و انعکاس‌ موجودی‌ مواد و کالا در صورتهای‌ مالی‌ را تشریح‌ می‌کند و موارد زیر را دربر نمی‌گیرد:

الف ‌ .    [حذف شد]

ب‌   .    ابزارهای‌ مالی‌ پیچیده‌.

ج‌    .    موجودی محصولات جنگلی‌ و معدنی‌ در مواردی‌ که‌ این‌ اقلام‌ در صنایع‌ مربوط‌ به‌ خالص‌ ارزش‌ فروش‌ اندازه‌گیری‌ می‌شود، و

د     .    تولیدات کشاورزی در زمان برداشت و داراییهای زیستی غیرمولد مربوط به فعالیت کشاوزی (رجوع شود به استاندارد حسابداری 26 فعالیتهای کشاورزی).

تعاریف‌ در استاندارد شماره 8

3 .        اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:

موجودی‌ مواد و کالا به‌ داراییهایی‌ اطلاق‌ می‌شود که‌:

الف‌.     برای‌ فروش‌ در روال‌ عادی‌ عملیات‌ واحد تجاری‌ نگهداری‌ می‌شود،

ب‌  .     به منظور ساخت‌ محصول‌ یا ارائـه‌ خدمات‌ در فرایند تولید قرار دارد،

ج‌   .     به منظور ساخت‌ محصول‌ یا ارائـه‌ خدمات‌، خریداری‌ شده‌ و نگهداری‌ می‌شود، و

د    .     ماهیت‌ مصرفی‌ دارد و به‌ طور غیرمستقیم‌ در جهت‌ فعالیت‌ واحد تجاری‌ مصرف‌ می‌شود.

خالص‌ ارزش‌ فروش عبارت‌ است‌ از بهای‌ فروش‌ (بعد از کسر تخفیفات‌ تجاری‌ ولی‌ قبل‌ از تخفیفات‌ مربوط‌ به‌ تسویه‌ حساب‌) پس‌ از کسر:

الف‌ .    مخارج‌ براوردی‌ تکمیل‌، و

ب‌  .     مخارج‌ براوردی‌ بازاریابی‌، فروش‌ و توزیع‌.

بهای‌ جایگزینی عبارت‌ است‌ از مخارجی‌ که‌ باید برای‌ خرید یا ساخت‌ یک‌ قلم‌ موجودی‌ کاملاً مشابه‌ تحمل‌ شود.

الف.  موجودیها، شامل کالاهای خریداری‌شده به قصد فروش از جمله، کالای خریداری‌شده توسط خرده‌فروش به قصد فروش یا زمین و سایر املاک نگهداری‌شده به قصد فروش است. همچنین، موجودیها دربردارنده کالاهای ساخته‌شده توسط واحد تجاری یا کالای در جریان ساخت توسط واحد تجاری و مواد و ملزومات آماده مصرف در فرایند تولید می‌باشد. مخارج تحمل‌شده برای ایفای قرارداد با مشتری در صورتی که منجر به ایجاد موجودیها (یا داراییهایی در دامنه کاربرد استانداردی دیگر) نشود، طبق استاندارد حسابداری 43 درآمد عملیاتی حاصل از قرارداد با مشتریان به حساب منظور می‌شود.

اندازه‌گیری‌ موجودی‌ مواد و کالا در استاندارد شماره 8

4 . موجودی‌ مواد و کالا باید برمبنای‌ ” اقل‌ بهای‌ تمام‌ شده‌ و خالص‌ ارزش‌ فروش‌“ تک‌ تک‌ اقلام‌ یا گروههای‌ اقلام‌ مشابه‌، اندازه‌گیری‌ شود.
5 . موجودی‌ مواد و کالا، به‌ بهای‌ تمام‌شده‌ اندازه‌گیری‌ می‌شود. چنانچه‌ نتوان‌ به‌ طور معقول‌ انتظار داشت‌ که‌ برای‌ بازیافت‌ این‌ دارایی‌، درآمدهای‌ آتی‌ کافی‌ وجود داشته‌ باشد (مثلاً درنتیجه‌ خراب‌ شدن‌، نابابی‌ یا کاهش‌ در میزان‌ تقاضا)، مبالغ‌ غیر قابل‌ بازیافت‌ به‌عنوان‌ هزینه‌کاهش‌ ارزش‌ موجودی‌ مواد و کالا به‌ سود و زیان‌ منظور می‌شود. از اینرو، موجودی‌ مواد و کالا به‌ اقل‌ بهای‌ تمام‌ شده‌ و خالص‌ ارزش‌ فروش‌ انعکاس‌ می‌یابد.

بهای‌ تمام‌ شده‌ موجودی‌ مواد و کالا در استاندارد شماره 8

6 .        بهای‌ تمام‌ شده‌ موجودی‌ مواد و کالا باید دربرگیرنده‌ مخارج‌ خرید، مخارج‌ تبدیل‌ و سایر مخارجی‌ باشد که‌ واحد تجاری‌ در جریان‌ فعالیت‌ معمول‌ خود، برای‌ رساندن‌ کالا یا خدمات‌ به‌ مکان‌ و شرایط‌ فعلی‌ آن‌ متحمل‌ شده‌ است‌.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6

مقدمـه‌ در استاندارد شماره 6

1 .    هدف‌ این‌ استاندارد ملزم‌ کردن‌ واحدهای‌ تجاری‌ به‌ انعکاس‌ مشخص‌ و بارز برخی‌ عناصر عملکرد مالی‌ است‌ تا به‌ درک‌ استفاده‌کنندگان‌ صورتهای‌ مالی‌ از عملکرد مالی‌ واحد تجاری‌ طی‌ یک‌ دوره‌ کمک‌ کند و مبنایی‌ جهت‌ ارزیابی‌ عملکرد مالی‌ و جریانهای‌ نقدی‌ آتی‌ برای‌ آنها فراهم‌ آورد.

تعاریف در استاندارد شماره 6

. اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بکار رفته‌ است‌:
• عملیات متوقف شده : یک بخش از واحد تجاری است که واگذار یا برکنار شده یا به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه بندی شده است، و :
الف . بیانگر یک فعالیت تجاری یا حوزه جغرافیایی عمده و جداگانه از عملیات است،
ب . قسمتی از یک برنامه هماهنگ برای واگذاری یا برکناری یک فعالیت تجاری یا حوزه جغرافیایی عمده و جداگانه از عملیات است، و یا
ج . یک واحد فرعی است که صرفاً با قصد فروش مجدد خریداری شده است.

• عملیات در حال تداوم: کلیه عملیات واحد تجاری به استثنای عملیات متوقف شده.
• اقلام‌ استثنایی‌: اقلامی‌ با اهمیت‌ است‌ که‌ منشأ آن‌ رویدادها یا معاملاتی‌ می‌باشد که‌ در چارچوب عملیات در حال تداوم شرکت‌ واقع‌ می‌گردد و به منظور ارائـه‌ تصویری‌ مطلوب‌، افشای‌ جداگانه‌ آنها، منفرداً یا در صورت تشابه‌ نوع‌، در مجموع‌، به لحاظ‌ استثنایی‌ بودن‌ ماهیت‌ یا وقوع‌ ضرورت‌ می‌یابد.
• تعدیلات‌ سنواتی‌: تعدیلاتی‌ با اهمیت‌ است‌ که‌ به‌ سنوات‌ قبل‌ مربوط‌ می‌شود و از تغییر در رویه‌ حسابداری‌ یا اصلاح‌ اشتباه‌ ناشی‌ می‌گردد. تعدیلات‌ سنواتی‌، اصلاحات‌ تکرار شونده‌ معمول‌ و تعدیل‌ براوردهای‌ انجام‌ شده‌ در سنوات‌ قبل‌ را شامل‌ نمی‌شود.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9

پیشگفتار در استاندارد شماره 5

(1)       استاندارد حسابداری 5 رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری که در تاریخ تیرماه 1385 توسط مجمع عمومی سازمان حسابرسی تصویب شده است جایگزین استاندارد حسابداری 5 رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری مصوب 1379 می‌شود و الزامات آن در‌مورد صورتهای مالی که دوره مالی آنها از تاریخ 1385/1/1 و بعد ازآن شروع می‌شود، لازم‌الاجراست.

دلیل تجدیدنظر در استاندارد

(2)       این تجدیدنظر با هدف هماهنگی بیشتر با استانداردهای بین‌المللی حسابداری و بهبود استاندارد قبلی، انجام شده است.

تغییر اصلی

(3)       تغییر اصلی نسبت به استاندارد قبلی، مربوط به سود سهام پیشنهادی است که در بندهای 10 و 11 ارائه شده است. براساس الزامات مندرج در این بندها، سود سهام مصوب بعد از تاریخ گزارشگری یا سود سهام پیشنهادی، به‌عنوان بدهی در تاریخ گزارشگری شناسایی نمی‌شود.

هدف در استاندارد شماره 5

1 .        هدف این استاندارد تعیین الزامات زیر است:

الف .    مواردی که صورتهای مالی بابت رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری تعدیل می‌شود، و

ب   .    افشای اطلاعات درباره رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری تا تاریخ تأیید صورتهای مالی.

             همچنین طبق این استاندارد اگر رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری بیانگر نامناسب بودن بکارگیری فرض تداوم فعالیت باشد، واحد تجاری نباید صورتهای مالی خود را برمبنای تداوم فعالیت تهیه کند.

دامنه کاربرد در استاندارد شماره 5

2 .        این استاندارد باید برای گزارشگری مالی رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری بکار گرفته شود.

تعاریف در استاندارد شماره 5

3 .        اصطلاحات ذیل در این استاندارد با معانی مشخص زیر بکار رفته است :

• رویدادهای بعد از تاریخ گزارشگری رویدادهای مطلوب و نامطلوبی است که بین تاریخ گزارشگری و تاریخ تأیید صورتهای مالی رخ می‌دهد. این رویدادها را می‌توان به دو گروه طبقه‌بندی کرد :

الف.     رویدادهای تعدیلی بعد از تاریخ گزارشگری که شواهدی در‌ ‌مورد شرایط موجود در تاریخ گزارشگری فراهم می‌کند، و

ب  .     رویدادهای غیرتعدیلی بعد از تاریخ گزارشگری که بیانگر شرایط ایجاد شده بعد از تاریخ گزارشگری است.

• تاریخ تأیید صورتهای مالی تاریخی است که مدیریت، صورتهای مالی را به‌طور رسمی و برای آخرین بار به‌منظور انتشار، تأیید می‌کند. تاریخ تأیید صورتهای مالی تلفیقی، تاریخی است که صورتهای مالی یاد شده توسط مدیریت واحد تجاری اصلی به‌منظور انتشار تأیید می‌شود.

4 .        فرایند تأیید صورتهای مالی به‌منظور انتشار باتوجه به ساختار مدیریت، الزامات قانونی و روشهای تهیه و نهایی‌کردن صورتهای مالی، متفاوت می‌باشد.

5 .        در اغلب موارد، واحدهای تجاری ملزمند صورتهای مالی خود را بعد از انتشار، به تصویب مجمع عمومی یا سایر ارکان صلاحیتدار برسانند. در چنین مواردی، تاریخ تأیید صورتهای مالی، تاریخ تأیید برای انتشار اولیه است، نه تاریخی که در آن صورتهای مالی توسط ارکان یاد شده تصویب شده است.

شناخت و اندازه‌گیری در استاندارد شماره 5

رویدادهای تعدیلی بعد ازتاریخ گزارشگری

6 .        واحد تجاری باید به‌منظور انعکاس رویدادهای تعدیلی بعد از تاریخ گزارشگری، مبالغ شناسایی شده در صورتهای مالی خود را تعدیل کند.

برگه‌ها: 1 2 3 4 5