استاندارد شماره ۲۰۰ حسابرسی، زیربنای تمامی استانداردهای حسابرسی است که اهداف کلی حسابرس مستقل و ماهیت حسابرسی مبتنی بر ریسک را تبیین می‌کند. بر اساس این استاندارد، هدف حسابرس کسب اطمینان معقول از عدم وجود تحریف با اهمیت در صورت‌های مالی و گزارشگری مطابق با چارچوب‌های قانونی است. مفاهیمی همچون تردید حرفه‌ای، قضاوت حرفه‌ای و رعایت الزامات اخلاقی، ارکان جدایی‌ناپذیر این استاندارد هستند که حسابرس را در مواجهه با محدودیت‌های ذاتی حسابرسی هدایت می‌کنند.

استاندارد شماره ۲۱۰ حسابرسی، چارچوب توافق میان حسابرس و صاحبکار را تعیین می‌کند. هدف این استاندارد، اطمینان از درک مشترک طرفین درباره شرایط کار، مسئولیت‌های مدیریت در تهیه صورت‌های مالی و کنترل‌های داخلی، و همچنین تعیین دامنه گزارشگری مالی است. طبق این استاندارد، حسابرس تنها زمانی کار را می‌پذیرد که پیش‌شرط‌های حسابرسی فراهم باشد. مستندسازی این توافق در قالب "نامه قبولی کار" یا قرارداد، از ابهام در روابط آتی و چالش‌های حقوقی در مراجع مالیاتی جلوگیری می‌کند.

استاندارد شماره ۲۲۰ حسابرسی، چارچوب دقیق مسئولیت‌های حسابرس در رابطه با رویه‌های کنترل کیفیت در سطح هر پرونده حسابرسی را تبیین می‌کند. این استاندارد بر این اصل استوار است که تیم حسابرسی باید رویه‌هایی را اجرا کند که اطمینان معقولی از انطباق حسابرسی با استانداردهای حرفه‌ای و الزامات قانونی فراهم آورد. تمرکز بر راهبری تیم، الزامات اخلاقی، استقلال و بازبینی‌های دوره‌ای، از ارکان اصلی این استاندارد برای صدور یک گزارش حسابرسی معتبر و قابل اتکا است.

استاندارد ۲۶۰ حسابرسی، حسابرس را ملزم به برقراری ارتباط موثر و به‌موقع با ارکان راهبری (مانند هیئت مدیره) می‌کند. این تعامل شامل اطلاع‌رسانی درباره مسئولیت‌های حسابرس، استراتژی کلی حسابرسی و یافته‌های مهمی است که بر حاکمیت سازمان اثر می‌گذارند. تمرکز اصلی این استاندارد بر بهبود کیفیت حسابرسی از طریق تبادل اطلاعات و تقویت شفافیت در گزارش‌گری مالی است. رعایت دقیق استاندارد ۲۶۰، ریسک‌های قانونی را کاهش داده و فرآیند نظارت بر انطباق‌های مالیاتی را تسهیل می‌بخشد.

استاندارد ۳۱۵ حسابرسی، حسابرس را ملزم می‌کند تا با شناخت دقیق واحد تجاری و محیط آن (شامل کنترل‌های داخلی)، خطرهای تحریف بااهمیت را در سطح صورت‌های مالی و ادعاها شناسایی کند. این فرآیند زیربنای طراحی روش‌های حسابرسی بعدی است. تمرکز بر ارزیابی ریسک نه تنها کیفیت حسابرسی را تضمین می‌کند، بلکه در تنظیم لوایح مالیاتی دقیق و پیشگیری از جرایم سامانه مودیان نقشی کلیدی ایفا می‌کند.

استاندارد ۳۳۰ حسابرسی الزامات مربوط به پاسخ‌های حسابرس به خطرهای تحریف بااهمیت را تبیین می‌کند. این استاندارد بر دو رکن اصلی "برخوردهای کلی" و "روش‌های حسابرسی در سطح ادعا" استوار است. حسابرس موظف است با طراحی آزمون کنترل‌ها و اجرای آزمون‌های محتوا، ریسک حسابرسی را به سطحی قابل قبول کاهش دهد. نکته کلیدی این استاندارد، ایجاد ارتباط مستقیم (Linkage) بین خطر ارزیابی شده و نوع، زمان‌بندی و حدود روش‌های حسابرسی اجرا شده است تا اطمینان معقول حاصل گردد.

استاندارد ۵۰۰ حسابرسی، چارچوب اصلی کسب شواهد کافی (کمیت) و مناسب (کیفیت) را تبیین می‌کند. طبق این استاندارد، شواهد باید مربوط و قابل‌اتکا باشند تا حسابرس بتواند بر اساس آن‌ها اظهارنظر کند. روش‌های هفت‌گانه شامل بازرسی، مشاهده، پرس‌وجو، تأییدیه برون‌سازمانی، محاسبه مجدد، اجرای مجدد و روش‌های تحلیلی، ابزارهای حسابرس برای جمع‌آوری این شواهد هستند. قابلیت اعتماد شواهد تحت تأثیر منبع (داخلی یا خارجی) و ماهیت (مستند یا شفاهی) آن‌هاست.